มีตระกูลจั่วเป็นร้อยก็เทียบไม่ได้
“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้” หลิงเฟิงพูดเสียงเรียบ “คุณซือบอกว่าคุณเป็นคนที่สาม และยังจะมีคนตามคุณไปอีก
ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณจั่วฉิงหย่ามีความสุขกับชีวิตในห้องฝากขังในช่วงสองสามวันสุดท้ายนี้ หลังจากนั้นไม่นาน คุณจะต้องไปเหยียบจักรเย็บผ้าแล้ว คุณคงต้องทำงานให้ดี”
หลิงเฟิงทำท่าทางให้กำลังใจก่อนจะเดินออกไป
ชีวิตของจั่วฉิงหย่าพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มีเสื้อผ้าหรูหราใส่ กินอาหารดีๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก ไหนเลยจะคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องติดคุก?
มันเป็นที่ที่คนจะอยู่ได้อย่างนั้นเหรอ!
ในหัวของจั่วฉิงหย่ามึนงง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สอบสวนราวกับว่าสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
ข้างนอก
“ถือว่าทำคดีแรกจบแล้ว” ชายหนุ่มบิดขี้เกียจ “ตระกูลจั่วพยายามหาเส้นสายอยู่ตลอด ทำเอาพวกเราที่อยู่เมืองหลินทำอะไรลำบากไปด้วยเลย”
“จบแล้วก็ไม่ต้องพูดมาก” หลิงเฟิงเก็บกระเป๋า “ไปกันเถอะ”
ชายหนุ่มสายตาเฉียบคม เขาเห็นกระดาษโน้ตบนโต๊ะ “นั่นอะไรน่ะ”
“หา อ๋อๆ นึกออกแล้ว” ตำรวจชายนึกขึ้นได้ทันที “ดูเหมือนว่าคุณซือจะทิ้งมันไว้เมื่อวานนี้ คุณซือไม่ได้เอาไปด้วยแบบนี้ คงไม่ได้ใช้แล
