าเร่ร่อนอยู่ตามถนนอีกอย่างนั้นเหรอ]
[มีดไม่ได้บาดแขนเธอ เพราะฉะนั้นก็หุบปากไป!]
[ตระกูลจั่วมีแต่ผู้เฒ่าจั่วคนเดียวใช่มั้ยที่เป็นคนดี เฮ้อ น่าเสียดายที่เขาตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงจะช่วยพูดอะไรเพื่อซือฝูชิงได้บ้าง]
ตอนที่จั่วฉิงหย่าได้รับแจ้ง เธอไม่สามารถยอมรับผลได้เลย
เนื่องจากเอกสารยังไม่ลงมา เธอจึงยังอยู่ในห้องฝากขัง
แม้ว่าจะมีอาหารให้สามมื้อต่อวันตามปกติแต่เธอก็ไม่มีความอยากอาหาร
“ฉันต้องการพบซือฝูชิง!” ผมเผ้าของจั่วฉิงหย่ายุ่งเหยิง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว “ฉันอยากพบเธอ! เธอกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้! ไม่กลัวว่าคุณปู่จะนอนตายตาไม่หลับเหรอ!”
“อยากพบคุณซือ?” หลิงเฟิงเงยหน้าพร้อมรอยยิ้ม “คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไร อ้อ จริงสิ ฉันได้ยินมาว่าตระกูลจั่วกำลังพยายามติดต่อเส้นสายในเมืองซื่อจิ่วอยู่เลย คุณว่าถ้าแม้แต่ตระกูลอวี้ยังต้องการปกป้องคุณซือ แล้วจะมีตระกูลไหนบ้างที่กล้าช่วยเหลือคุณ?”
ดวงตาของจั่วฉิงหย่าเบิกกว้างในทันที “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!”
ถ้าซือฝูชิงมีความสัมพันธ์กับตระกูลอวี้จริงๆ แล้วซือฝูชิงจะถูกเธอรังแกมานานขนาดนี้ได้ยังไง
ตระกูลอวี้เป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซื่อจิ่วเชียวนะ ต่อให้
