อง” เผยเจินรู้แล้วว่าตนเองปิดเรื่องนี้ไม่มิดอีกต่อไป “คนยอมสละชีวิตเพื่อหาเงิน นกยอมสละชีวิตเพื่อแย่งอาหาร ฉันทำอะไรผิดล่ะ ผู้เฒ่าให้บ้านและที่ดินกับฉัน แต่มันก็แค่ช่วยให้ฉันใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้เท่านั้น หุ้นสิถึงจะสำคัญที่สุด”
เผยเหยียนรู้สึกผิดหวังมาก “ในที่สุดเธอก็ยอมรับแล้ว!”
“ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าพี่ใหญ่จะติดต่อกับองเมียวจิได้ด้วย” เผยเจินจิกเล็บลงบนฝ่ามือ เธอรู้สึกเสียขวัญและกระสับกระส่ายเล็กน้อย “องเมียวจิหายไปตั้งนานแล้ว! ถ้าจะมีก็เป็นพวกตงซังเท่านั้น ทำไมเธอถึงได้…”
ถ้าไม่มีซือฝูชิงยื่นมือเข้ามาแทรก กลุ่มบริษัทตระกูลเผยก็จะตกเป็นของเธอแล้ว!
สภาพจิตใจของเผยเจินไม่มั่นคงอย่างแรง สายตาของเธอดูร้ายกาจน่ากลัวเล็กน้อย
“เรื่องภายในครอบครัวพวกคุณไม่ต้องเอามันมายุ่งกับฉัน” ซือฝูชิงไม่อยากจะฟังอีกต่อไป “ฉันไปก่อนละ จัดการกันเอาเองนะ”
เผยเหยียนรีบลุกขึ้นทันที “รบกวนคุณซือแล้วครับ”
ในสวนดอกไม้ด้านนอกคุณนายเผยกำลังประคองคุณนายเผยผู้เฒ่าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“คุณซือ ขอบคุณค่ะ!” คุณนายเผยผู้เฒ่าคุกเข่าลงทันทีที่เห็นซือฝูชิง “ถ้าไม่ได้คุณ ครอบครัวของพวกเราคงไม่รู้จะทำยังไงดี”
คุณนายเผยผู้เฒ่าเชื่อมา
