กของเขา
ตนอายุสามสิบกว่าปีแล้ว แต่อาจารย์ก็ยังคงปฏิบัติกับตนเช่นนี้
ชวีหลิงอวิ๋นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจองตั๋วเที่ยวบินคืนนั้นเพื่อเดินทางไปยังเมืองซื่อจิ่วทันที
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนบ้างานกันแน่
**
เช้าวันรุ่งขึ้น
เผยเหยียนรีบกลับมาจากต่างประเทศและเชิญนักพรตท่านหนึ่งมาด้วย
สถานการณ์ของตระกูลเผยแย่มากในช่วงสองวันมานี้ ห่วงโซ่ทุนของบริษัทย่อยหลายแห่งถูกทำลายทั้งหมด พวกเขายังเสียคำสั่งซื้อไปให้บริษัทอื่นอีกด้วย
หากไม่สามารถกู้สถานการณ์กลับมาได้ อย่างมากก็สามารถอยู่ได้อีกไม่เกินสองวัน
หลังจากพ้นสองวันนี้ไปแล้ว ไม่เพียงแต่บริษัทของตระกูลเผยเท่านั้นที่จะหายไป แต่เผยเหยียนเองก็จะถูกบ้านสายรองลากลงจากตำแหน่งประธานด้วย
ชายวัยกลางคนมองดูตำแหน่งของห้องทั้งหมด จากนั้นก็มองไปยังขี้เถ้าและวัตถุหยินที่ขุดออกมาได้จากห้องนอนหลายห้อง
เผนเหยียนเอ่ยถาม “อาจารย์ เป็นยังไงบ้างครับ”
“คุณเผย ผมช่วยคุณไม่ได้” ชายวัยกลางคนส่ายศีรษะครั้งแล้วครั้งเล่า “มันเป็นการวางตำแหน่งหายนะและกินเวลามาอย่างน้อยสิบปี ต้องโทษที่ผมไม่มีความสามารถ ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ ขอตัวก่อน”
เผนเหยียนขมวดคิ้ว
ในตอนแรกเขาไม่เชื่อว่าเด็กสาวคนหนึ่ง
