กู่พอจะมีเวลาว่างตอนไหนบ้างครับ ผมอยากจะเชิญท่านไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อ”
“ต้องขอโทษด้วยครับคุณเมล ท่านผู้เฒ่ากู่ยุ่งมากเลยครับช่วงนี้” เลขาฯ ส่ายศีรษะ “ท่านไม่มีเวลาจริงๆ”
เมลรู้สึกเสียดายมาก
สองสามปีที่ผ่านมานี้ หลานออกแบบคอลเลกชันหลักออกมาน้อยมาก
มีเพียงผู้เฒ่ากู่เหวินจู๋เท่านั้นที่ยังคงออกแบบอยู่
ทุกคนในเก๋อหลินเอินต้องการพบเขา แต่พวกเขาต่างก็ชนกำแพงกันหมด
เมลรอมาสองปีแล้วก็ยังไม่เคยได้พบกู่เหวินจู๋เลยสักครั้ง
ก็จริงแหละ
ดีไซเนอร์ระดับแนวหน้าอย่างนี้คงไม่มีเวลาเจอเขาจริงๆ
เจ้าหน้าที่นำเมลเข้าไปข้างใน
ขณะเดียวกันบนชั้นที่แปดสิบ
กู่เหวินจู๋กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องทำงานพร้อมกับถ้วยชาที่วางอยู่ข้างๆ
“อาจารย์ครับ” เลขาฯ เคาะประตูก่อนจะเข้ามา “มีอีเมลอีกสองสามฉบับในกล่องจดหมายส่วนตัวของอาจารย์ ส่วนอีเมลสแปมทั้งหมดผมจัดการให้แล้วครับ”
“มีอีกฉบับที่ไม่ใช่สแปมแต่บอกว่าเป็นแบบร่าง ขอให้หลานช่วยออกแบบตามภาพที่ร่างไว้ครับ”
“มีแบบร่างส่งเข้ามาในกล่องจดหมายส่วนตัวของฉันได้ยังไง” กู่เหวินจู๋ดันแว่นตา “ไม่ได้เขียนไว้เหรอว่าใครส่งมา?”
กล่องจดหมายส่วนตัวของเขาไม่ใช่กล่องจดหมายสำหรับรับแบบร่าง
