ของของหลาน อีกอย่างก็ไม่ค่อยมีใครรู้อีเมลเขาด้วย
แต่มันเคยรั่วไหลออกไปแล้วครั้งหนึ่ง
“เสียใจด้วยครับอาจารย์” เลขาฯ ส่ายศีรษะ “ตรงที่อยู่ว่างเปล่าครับ อีกฝ่ายเข้ารหัสไว้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากอาจารย์ผมก็เปิดดูไม่ได้ครับ”
กู่เหวินจู๋พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ
เลขาฯ เข้าใจในทันที “ผมจะไปลบทิ้งเดี๋ยวนี้ครับ”
กู่เหวินจู๋โบกมือส่งสัญญาณให้เขาออกไป
แต่ทันใดนั้น เขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มือของเขาสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย “เดี๋ยวก่อน อย่าลบ! เอามันมาให้ฉันดูหน่อย!”
เลขาฯ รู้สึกประหลาดใจและงุนงงเล็กน้อยแต่ก็ปฏิบัติตาม
เขานำโน้ตบุ๊กมาและคลิกเปิดอีเมล
กู่เหวินจู๋สวมแว่นสายตายาว เขายังไม่ได้อ่านเอกสารแนบแต่เลื่อนสายตาไปอ่านข้อความก่อน
ในกล่องข้อความไม่มีอะไรมากมาย มีแต่คำลงนามสั้นๆ คำเดียว
Luna
ธรรมดาทั่วไปแต่นั่นไม่สำคัญ
สายตากู่เหวินจู๋ยังคงเลื่อนลงต่อจนเห็นอักษรสองตัวที่เขียนด้วยภาษาที่เขาคุ้นเคยที่สุด
อวิ๋นหลาน
