นความหยิ่งผยองที่อยู่ในสายเลือด
ใบหน้าของลู่เยี่ยนแดงก่ำ เขาก้าวลงจากเวทีด้วยความสิ้นหวังกลับไปยังที่นั่งของเด็กฝึกทั่วไป
การแสดงที่ตามมาจืดชืดมาก ไม่สามารถเพิ่มความสนุกสนานเร่าร้อนได้อีก
“ชิงโย่ว ยังดีนะ” เด็กนักเรียนชายคนหนึ่งตบหน้าอกตัวเองด้วยความกลัวที่ยังหลอกหลอน “ถ้าพวกเราต้องขึ้นแสดงหลังจากเซี่ยอวี้ก็คงจบเห่เหมือนกัน”
พูดจบก็หันไปมองสวี่ซีอวิ๋นด้วยความอิจฉา
เขาต้องโชคดีแค่ไหนกันนะถึงได้มีอาจารย์ที่ปรึกษานางฟ้าอย่างซือฝูชิงได้
**
การแสดงจบลงอย่างราบรื่นดีกว่าการแสดงครั้งแรกมาก
ทีมงานรายการมีความสุขกันถ้วนหน้า
“ชิงชิง ไปกินข้าวกัน” อวี้ถังแอบไปที่หลังเวทีเพื่อไปรับซือฝูชิง “อาเก้าจองห้องส่วนตัวไว้ที่ศาลาหลินเจียงแล้ว จะจัดงานเลี้ยงฉลองให้เธอแน่ะ!”
“เจ้านายมีน้ำใจจังเลย” ซือฝูชิงพยักหน้า “โชคดีที่ตอนนี้พวกเขายังยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น พวกเรารีบหลบกันไปก่อนดีกว่าจะได้ไม่โดนขวาง”
อวี้ถังมองไปรอบๆ “ชิงชิง น้องชายของเธอล่ะ ไม่ให้เขาไปด้วยกันเหรอ”
“เขากลัวจะโดนยึดตัวไว้น่ะสิ เมื่อกี้นี้เลยกลับไปแล้ว” ซือฝูชิงครุ่นคิดเล็กน้อย “เขาไม่ได้ชอบกินมื้อดึกด้วยแต่ฉันบอกเขาสักหน่อยดีกว่า”
“ได้ ไปกันเถอะ” อวี้
