นว่านอกจากเด็กฝึกที่ยอดเยี่ยมของเราแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งที่ทำให้เราทุกคนประหลาดใจ” ลู่หนิงเซิงกะพริบตาปริบๆ “เชิญเมนเทอร์ซือขึ้นมาบนเวทีกันเถอะ!”
ซือฝูชิงเดินขึ้นมาบนเวที
วันนี้เธอสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อแขนสั้นเผยให้เอวคอดกิ่วที่ขาวจนตาพร่า
“เมนเทอร์ซือ คุณสุดยอดมาก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเล่นเบสได้” ลู่หนิงเซิงปรบมืออีกครั้ง “แต่ทุกคนต่างสงสัยเรื่องอีกคนมากกว่า มือกลองคนนั้นคือใครกันแน่”
“น้องชายของฉันเองค่ะ เขากลัวคนแปลกหน้าน่ะ พวกคุณอย่าได้ไปสนใจเรื่องเขาเลย” ซือฝูชิงกอดอก ดวงตาจิ้งจอกของเธอดูน่าเกรงขามและมีเสน่ห์ “มองฉันคนเดียวยังไม่พอเหรอ”
[พอแล้วๆ! ที่รักยิ้มหน่อย วงการบันเทิงจะมีใครสู้เธอได้อีก!]
[ฉันประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะยุบฮาเร็มของฉันแล้วนะ จากนี้ไปฉันจะตามใจชิงชิงที่รักของฉันคนเดียว!]
[บอกแล้วว่าไม่ใช่ซูยั่ง พวกเธอก็ไม่เชื่อ เห็นมะ?]
“เมนเทอร์ซือขึ้นแสดงแบบนี้ ฉันจึงไม่สามารถให้เธอแสดงความคิดเห็นได้อย่างแน่นอน” ลู่หนิงเซิงเลิกคิ้ว “มาค่ะ ยื่นไมค์ให้เมนเทอร์อีกสามคนของเรา เรามาฟังความเห็นของพวกเขากันหน่อยดีกว่า”
“ผมตั้งใจฟังเมนเทอร์ซือ ซึ่งเมนเทอร์ซือ น่าจะไม่ใช่มือใหม่แล้วนะ
