ครับ เก่งจริงๆ” อาจารย์สอนร้องเพลงหัวเราะ “ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เห็นเมนเทอร์ซือเต้นบ้าง”
ซือฝูชิงสงบมาก “งั้นก็ต้องรอให้มีคนให้โอกาสฉันก่อนนะคะ”
ไมโครโฟนถูกส่งมาถึงหลีจิ่งเฉิน
สีหน้าของเขาค่อนข้างซับซ้อน เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า “ในฐานะเมนเทอร์สอนร้องเพลงและคนแต่งเพลง ผมจะขอพูดถึงเรื่องนี้จากมุมมองด้านความสร้างสรรค์ ผลงานชิ้นนี้เป็นการเรียบเรียงใหม่แต่ยากกว่าต้นฉบับมาก ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง ผมชื่นชมมากครับ”
ลู่หนิงเซิงถามขึ้น “เมนเทอร์หลินล่ะคะ?”
หลินชิงเหยียนแทบจะรักษาใบหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ไม่ได้
เธอใช้ความยับยั้งชั่งใจที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตเพื่อกดข่มอารมณ์ซับซ้อนทุกอย่างที่อยู่ภายในใจ ทั้งความอิจฉาริษยา ความไม่พอใจ และความไม่เต็มใจ
“วันนี้เมนเทอร์ซือทำให้พวกเราประหลาดใจได้จริงๆ” หลินชิงเหยียนพูดไปยิ้มไป “ในฐานะเมนเทอร์สอนเต้น เมื่อเทียบกับเมนเทอร์ซือแล้ว ฉันรู้สึกละอายใจจริงๆ ฉันร้องเพลงไม่เป็น เล่นเครื่องดนตรีก็ไม่เป็นอีก เต้นเป็นแค่อย่างเดียวเท่านั้น”
[หลินชิงเหยียนหมายความว่าไง เสียดสีที่เมนเทอร์ซือเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาสอนเต้นแต่เต้นไม่เป็นงั้นเหรอ!]
[ช่างเสียดสีจริงๆ ต่อให้เต้นไม่เ
