ันมหาสมุทรไร้ขอบเขตก็เป็นเพียงมุมเล็กๆ มุมหนึ่งของไท่ฮวง มาตอนนี้ดินแดนทั้งหมดของไท่ฮวงก็เป็นเพียงดินแดนเล็กกระจิริดที่ไม่ควรค่าเอ่ยถึงในโลกคุนหลุน มรรคาจารย์พาพวกเราเดินทีละก้าวมาจนถึงจุดนี้ทั้งที่เพิ่งใช้เวลาไปเพียงพันปี!”
“ถูกต้องแล้ว สิ่งที่ข้าเคารพมรรคาจารย์ที่สุดมิใช่ความแข็งแกร่งของเขา แต่เป็นจิตใจอันกว้างใหญ่ของเขา เขาเปลี่ยนศัตรูกลายเป็นมิตรกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ช่วยเหลือสรรพชีวิตมากี่หนต่อกี่หน เช่นนี้สิจึงจะสมเป็นท่านเซียน”
เทพเซียนทั้งหลายสนทนากัน หัวข้อสนทนาค่อยๆ เบนออกไปเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มย้อนความทรงจำกลับไปในอดีต ผู้คนที่มาใหม่จึงมีโอกาสได้ฟังตำนานทั้งหลายของมรรคาจารย์
ชีหมิงหวังแววตาวาววับ ไม่รู้ว่าในใจคิดสิ่งใดอยู่
ในตอนนั้นเองเขาก็พลันรู้สึกว่ารัดเกล้าทองหดเล็กลง เขาตกใจกลัวจนทั้งร่างสั่นสะท้าน
“เป็นอย่างที่คิด ก่อเรื่องตอนนี้ไม่ได้สินะ…”
ชีหมิงหวังตกตะลึง เมื่อครู่เขาเพียงลังเลว่าจะฉวยโอกาสนี้หนีไปดีหรือไม่ แต่ปรากฏว่าความคิดเพิ่งผุดขึ้นมาในหัว รัดเกล้าทองก็บีบรัดแล้ว
เจ้าสิ่งนี้มันมีจิตวิญญาณหรือยอย่างไรกัน
เขาไม่กล้าคิดอะไรส่งเดชอีก แล้วอีกอย่างมรรคาจารย์ก็ดูท่าทางสบ
