ข่มเหงเธออยู่ใช่หรือเปล่า” ซูยั่งขมวดคิ้ว “ฉันจะช่วยเธอเอง”
เขาไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนรอบข้างของตัวเอง
แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินคนในแวดวงเอ่ยถึงซือฝูชิงดาวรุ่งพุ่งแรงของต้าซย่า แต่เขาก็แค่ฟังผ่านๆ เท่านั้น ไม่ได้สนใจอะไร
จนวันนี้ ซือฝูชิงมาหาเขา
ระหว่างทาง ซูยั่งเพิ่งจะเริ่มรวบรวมข้อมูลของซือฝูชิง
มีแฮชแท็กเต็มไปหมด
ไหนจะ ‘เสี่ยซือฝูชิง’ ‘ซือฝูชิงศัลยกรรม’ ‘ซือฝูชิงกินเด็กฝึกหัดในสังกัด’…แต่ละอย่างดูแทบไม่ได้
“ไม่ต้อง ฉันรับมือเองได้” ซือฝูชิงปรับจูนสายพิณ “นายเองก็ไม่ต้องออกมาด้วย ฉันอยากจะนอนพักเงียบๆ”
ซูยั่งถามขึ้น “ยังมีใครอีก”
ซือฝูชิง “…”
ไม่ได้เจอกันหลายปี ระดับความเฉียบแหลมและความว่องไวของเขาไม่ธรรมดาเลย
“ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก” ซือฝูชิงยกกระเป๋าพิณมาให้เขา “ก็แค่พวกทะเยอทะยาน”
ซูยั่งไม่ได้ถามต่อ เขาควงไม้ตีกลองในมือพลางก้มหน้าครุ่นคิด จากนั้นก็จิ้มมือถือสองสามที
ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เสียงกรี๊ดของแฟนคลับก็ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
“กรี๊ดดด!”
“ทางนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่” โปรดิวเซอร์ตื่นตระหนก “ทำไมเมนเทอร์ซือกับเซี่ยอวี้ยังไม่ออกมาอีก”
ในความทรงจำที่ผ่านมาของโปรดิวเซอร์ มีเพียงซือฝูชิ
