ซือฝูชิงก้มหน้าอ่านข้อความ พลางตอบกลับข้อความด้วยมือเดียว
9 : [มีเรื่องนิดหน่อย จะรีบไปเดี๋ยวนี้]
S : [อืม หลานซานคาเฟ่ สวมแมสกับหมวกสีดำ ผ้าพันคอ ถุงมือแล้วก็เสื้อโค้ตสีน้ำเงิน]
ซือฝูชิงเลิกคิ้วขึ้นสูง
ห่อซะแน่นหนาเชียว
9 : [ฉันไม่ได้ถามนายเลย ว่านายเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมหรือหรือเปล่า นายดูอย่างตอนที่เราไปร้องเพลงที่บาร์แล้วมีสาวมอบดอกไม้ให้นาย นายไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว]
S : [ใช่ เธอมันพวกไม่กลัวการเข้าสังคม มีคนมอบดอกไม้มาให้ นอกจากจะไม่ปฏิเสธแล้ว ยังจะกอดสาวๆ พวกนั้นอีก]
ซือฝูชิง “…”
แบบนี้เรียกว่าไม่กลัวการเข้าสังคมเหรอ
เธอไม่อยากทำลายน้ำใจสาวๆ พวกนั้นต่างหาก
คุณนายจั่วผู้เฒ่ายังคงร้องไห้วิงวอนอยู่ด้านหลัง
ซือฝูชิงขี่รถจักรยานยนต์จากไปอย่างสบายใจ
**
ใจกลางเมือง
ร้านกาแฟที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง
ซูยั่งนั่งอยู่มุมในสุดของร้าน
สายตาของเขากำลังจดจ่ออยู่กับเวลาบนหน้าจอมือถือ ไม่กะพริบตาแม้แต่นิดเดียว กาแฟท็อปฟองนมที่อยู่ตรงหน้าละลายหมดแล้วก็ยังไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
พนักงานเดินมาถามเขา “คุณคะ ต้องการให้เปลี่ยนแก้วใหม่หรือหรือเปล่า ต้องการอาหารว่างหรือหรือเปล่าคะ”
ซูยั่งส่ายหน้าเบาๆ พลางปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่เป
