็นไร ขอบคุณครับ”
พนักงานจึงทำได้เพียงถอยออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายที่การชวนคุยล้มเหลว
ซูยั่งยังคงดูเวลาต่อด้วยสีหน้ากระวนกระวายไม่น้อย
ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
เขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นเด็กสาวที่อายุค่อนข้างน้อย
เขานึกว่าเป็นพวกขอเบอร์จึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ขอโทษด้วย ผมไม่ว่างและไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”
“แค่กๆ!” ซือฝูชิงค่อยๆ เปิดแมสออก ดวงตาจิ้งจอกกะพริบเบาๆ “น้องซู นับวันก็ยิ่งปฏิเสธสาวๆ เก่งขึ้นเรื่อยๆ เชียวนะ พี่ใหญ่รู้สึกภูมิใจจริงๆ”
น้ำเสียงที่คุ้นเคยพลอยทำให้รูม่านตาของซูยั่งหดเล็กลงทันทีทันใด “เธอ!”
“พี่ใหญ่เอง” ซือฝูชิงยืนยันหนักแน่น “ไม่ได้ถูกสลับตัวแน่นอน! ไม่ใช่เด็ดขาด”
ซูยั่งเงียบงัน
ผ่านไปหลายวินาที ซูยั่งก็เริ่มสงสัยกับชีวิตของเขา
ผ่านไปอีกหลายวินาที สีหน้าของซูยั่งก็ได้พังไม่เป็นท่าอย่างสมบูรณ์ เข้าสู่สถานะเตรียมพร้อม
“เฮ้? เฮ้?” ซือฝูชิงสวมแมสอีกครั้งพลางโบกมือเรียกสติเขา “ไฟฟ้าลัดวงจรหรือไง เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นอย่างนี้นี่”
ซูยั่งนิ่งเงียบพักใหญ่ นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากถามขึ้น “เธอเป็นพวกอยู่ยงคงกระพันเหรอ หรือว่าเป็นพวกกลายพ
