ังดึงดันจะรับหนังสือทนายอีกด้วย”
“แม่แก…” เผยเหยียนมุ่นคิ้ว “ฉันจะรีบกลับไป ในเมื่อทำผิดก็ต้องขอโทษ”
“ต้องขอโทษอยู่แล้วสิ” เผยเมิ่งจือผ่อนลมหายใจ “แต่ขอโทษคงไม่ทันแล้ว แม่ล่วงเกินเขาไปแล้ว พ่อพึ่งความพยายามของตัวเองดีกว่า ให้เงินไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
พอได้ยินเช่นนั้นเผยเหยียนก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไร “แกไม่เคยแตะต้องเรื่องพวกนี้มาก่อน ไม่รู้จักพระอาจารย์ชื่อดังในวงการจริงๆ พวกเขาต่างหากที่มีความสามารถ แกรั้นจะตั้งความหวังไว้ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งให้ได้งั้นสิ
ฉันจะช่วยติดต่อพระอาจารย์เมี่ยวกวงให้ ตอนบ่ายแกก็แวะไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พระอาจารย์ฟังสักหน่อย ฉันยังวุ่นๆ เรื่องงานอยู่ อีกสามวันถึงจะกลับ”
เผยเหยียนไม่รอให้เผยเมิ่งจือพูดอะไรก็ชิงตัดสายไปก่อน
เผยเมิ่งจือทุบโต๊ะอย่างแรง
ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อเขาเลยนะ!
เผยเมิ่งจือขบคิดดูแล้วถึงต่อสายโทรหาคุณนายเผย จากนั้นก็โวยวายว่า “แม่ครับ ผมสำนึกผิดแล้ว ผมไม่ควรเชื่อคนนอก แม่ครับ พ่อบอกว่าพรุ่งนี้ให้ผมไปที่วัดหลิวซ่านเป็นเพื่อนแม่ครับ”
สุดท้ายคุณนายเผยก็ตอบรับ “ดี ตอนนี้ฉันจะกลับแล้ว เรารีบไปกันเลย”
ในที่สุดเผยเมิ่งจือก็ได้ออกจากบ้านสักที
เขาลูบกระ
