ดาษยันต์ที่อยู่ในกระเป๋าก่อนผ่อนลมหายใจยาว
นี่เป็นครั้งแรกที่เผยเมิ่งจือมาวัดหลิวซ่าน
วัดหลิวซ่านใหญ่โตโอ่อ่ากินพื้นที่ไปทั้งช่วงไหล่เขา ตรงประตูวัดมีพระกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่
เผยเมิ่งจือท่าทางเก้ๆ กังๆ อยู่เล็กน้อย
จู่ๆ ก็มีคนเรียกเขา
“พี่เมิ่งจือ พี่มาได้ยังไง” จั่วฉิงหย่าดีอกดีใจ “เป็นพรหมลิขิตของเราจริงๆ!”
“พรหมลิขิตบ้าบอเธอสิ!” เผยเมิ่งจือถูกกระตุ้นความโกรธจนระเบิดคำหยาบออกมา “ไปไกลๆ ฉันเลย”
“พี่เมิ่งจือ เมื่อก่อนพี่ยังบอกว่าฉันว่าง่ายน่ารักอยู่เลย” จั่วฉิงหย่าน้อยใจ “ทำไมตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ”
“เมื่อก่อนฉันตาบอด” เผยเมิ่งจือยิ้มแหย “เธอรีบไสหัวไปเลย ถ้ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน”
จั่วฉิงหย่ากระทืบเท้าแล้วร้องแหวเสียงสูง “พี่เมิ่งจือ พี่ถูกซือฝูชิงเล่นของใส่แล้วจริงๆ พี่ดูสิว่าพี่…”
พระที่ทำความสะอาดอยู่ตรงประตูพูดเสียงเย็นชาว่า “วัดเป็นสถานที่อันบริสุทธิ์ โปรดอยู่ในความสงบด้วย”
จั่วฉิงหย่ารีบหุบปากทันที
เพราะทำการนัดหมายมาล่วงหน้า เผยเมิ่งจือและคุณนายเผยจึงได้เข้าไปก่อน
พระอาจารย์เมี่ยวกวงอายุแปดสิบปีแล้ว แต่สติสัมปชัญญะยังครบถ้วน เส้นผมสีขาวโพลน เรื่องนี้ใช่เร
