ื่องที่ห้ามกันได้
“พระอาจารย์เมี่ยวกวง” คุณนายเผยทำความเคารพ “พวกเรามาขอให้ท่านช่วยคลายความสงสัย เมื่อสองวันก่อนพวกเราไปเจอเด็กกะโปโลพูดจาซี้ซั้วมา”
พระอาจารย์เมี่ยวกวงฟังอยู่เงียบๆ
กระทั่งคุณนายเผยพูดถึงกระดาษยันต์
“กระดาษยันต์อะไรกัน” ฉับพลันพระอาจารย์เมี่ยวกวงก็เบิกตาโพลง “ขออาตมาดูได้หรือไม่”
เผยเมิ่งจือกำกระดาษยันต์เอาไว้แน่น “งั้นผมเอาอันที่ผมมีให้พระอาจารย์ดูละกันครับ”
ความจริงเขาไม่กล้าเอายันต์ป้องกันออกห่างจากตัวเลย
“บอกแกแล้วใช่ไหมว่ากระดาษยันต์นั่นไร้ประโยชน์ ทำไมแกยังเอามาอีก” คุณนายเผยรำคาญสุดขีด “แค่กระดาษบ้าๆ แผ่นเดียว แต่แกปักใจเชื่อว่ายัยเด็กบ้านั่นจะเป็นอาจารย์จริงๆ เหรอ แถมเอามาโชว์พระอาจารย์เมี่ยวกวงแบบนี้ด้วย ฉันนี่อยากจะ…”
เดี๋ยวค่อยฉีกทิ้ง จะได้เลิกหงุดหงิดสักที
พระอาจารย์เมี่ยวกวงลุกขึ้นเดินเข้ามาหา มองแค่แวบเดียวแววตาก็ขรึมลง
เขาพนมมือทั้งสองขึ้นพลางเอ่ยเสียงเลื่อมใส “ขอถามหน่อยเถอะโยม กระดาษยันต์แผ่นนี้ไปได้มาจากพระอาจารย์อาวุโสท่านใดมาหรือ”