ั้ง พวกเราพูดออกไปแบบนี้ ถึงเวลานั้นจะถูกพวกเขาจับจุดอ่อนได้หรือเปล่า”
หญิงสาวผู้ฉลาดเป็นกรดกำลังนั่งเขียนเอกสาร ได้ยินดังนั้นก็ยังคงก้มหน้าแล้วตอบด้วยท่าทีใจเย็น “งั้นก็รอดูไปก่อนห้าวัน ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
เธอนึกแปลกใจไม่น้อยว่าตกลงแล้วซือฝูชิงเป็นใครกันแน่ ถึงทำให้สำนักงานใหญ่สร้างกลุ่มเฉพาะกิจนี้ขึ้นมาได้
แต่เธอรู้ดีว่าอะไรควรถามและไม่ควรทำ
ทนายวัยรุ่นเกาศีรษะก่อนหันไปทำงานอย่างอื่นต่อ
**
ตกเย็น
ซือฝูชิงไปลานเล็กของคฤหาสน์
วันนี้อวี้ถังเตรียมทำปิ้งย่าง โต๊ะอาหารถูกตั้งไว้กลางลานบ้าน
กลิ่นหอมของเนื้อแผ่ฟุ้งกระจาย กระตุ้นน้ำย่อยของทุกคนได้เป็นอย่างดี
อวี้ซีเหิงนั่งด้านข้างอย่างเงียบเชียบพร้อมถ้วยชาหยกในมือ
แสงจันทร์อ่อนๆ กระทบลงบนร่างของเขา ทำให้ร่างของเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำค้างอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้านาย ความจริงไม่ต้องก็ได้” ซือฝูชิงนั่งลง “ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงคนแรงสิ่งของเลย ใช้คนมากก็ยิ่งเปลืองเงินมาก”
“คำพูดของคนน่ากลัว” อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “เธอควรรู้ว่าคำพูดสามารถทำลายคนและฆ่าคนได้
ถ้าไม่ทำให้พวกเขาเห็นว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร พวกเขาคงไม่หลาบจำ”
วงการบันเทิงมี
