บ รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
“รอแป๊บหนึ่ง นายเล่นไปก่อน ฉันมีธุระ” เผยเมิ่งจือลุกขึ้นยืน “ฉันปิดเสียงหูฟังละนะ”
เพื่อนสนิท “???”
เผยเมิ่งจือเตรียมจะไปถามซือฝูชิงให้รู้เรื่อง แต่เพิ่งเดินมาถึงประตูเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่รู้เบอร์ติดต่อหรือที่อยู่ของซือฝูชิงเลย
เขารีบเปิดสมุดโทรศัพท์ พอหาเบอร์ของบ้านตระกูลจั่วเจอก็กดโทรออก “ฮัลโหล สวัสดีครับ ผมเผยเมิ่งจือ”
“พี่เมิ่งจือ!” ปลายสายมีเสียงผู้หญิงตื่นเต้นดังแว่วมา “ทำไมพี่ถึงโทรมาได้ล่ะเนี่ย”
เผยเมิ่งจือชะงักไป “คุณคือ…”
“ฉันก็ฉิงหย่าไง!” จั่วฉิงหย่าเขินอาย “พี่เมิ่งจือ ดึกดื่นขนาดนี้แล้วพี่มีธุระอะไรหรือเปล่า”
“อ่อๆ เธอเองเหรอ” เผยเมิ่งจือถามขึ้นว่า “เธอมีเบอร์มือถือของคุณซือไหม ขอเบอร์ให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า”
“อะไรนะ!” เสียงของจั่วฉิงหย่าแหลมสูง “ไม่มี! ไม่ได้!”
จากนั้นโทรศัพท์ก็ถูกตัดสายทันที
เผยเมิ่งจือขมวดคิ้ว ดูท่าทางแล้วเรื่องระหว่างซือฝูชิงกับตระกูลจั่วคงไม่ธรรมดา
เขานิ่งเงียบไปพักหนึ่ง จู่ๆ ก็เดินออกจากห้องไปเพื่อขโมยยันต์จากคุณนายเผยคืนมา
เขาเพิ่งย่องเดินลงบันไดมา ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“หยุดนะ”
เผยเมิ่งจือตัวแข็งทื่อ
“หายันต์ของแกง
