ั้นสิ” คุณนายเผยเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “ไม่ต้องหาหรอก ฉันเผาทิ้งไปแล้ว ฉันบอกแล้วไงถ้าอยากได้ยันต์จริงๆ พรุ่งนี้จะไปขอจากพระอาจารย์เมี่ยวกวงที่วัดมาสักอันก็ได้”
“แม่ แม่ทำเกินไปแล้วนะ” เผยเมิ่งจือทั้งตกใจทั้งโมโห “อันนั้นเป็นยันต์ที่คนอื่นให้ผมนะ!”
“ก็เพราะเป็นคนอื่นให้แกไง ฉันถึงได้เผาทิ้ง” คุณนายเผยยังคงมีท่าทีเมินเฉย “ใครจะรู้ว่าเป็นของสกปรกเอามาทำร้ายแกหรือเปล่า ฉันหวังดีกับแก แกเข้าใจไหม”
เผยเมิ่งจือพยายามอดกลั้นไว้ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตวาดเสียงดังลั่น “หรือแม่ต้องเห็นลูกชายของตัวเองตายก่อนใช่ไหมถึงจะมีความสุข!”
คุณนายเผยอึ้งงันชะงักไป
หลังจากนั้นเธอถึงได้สติ น้ำเสียงโมโหจนสั่นไปทั้งร่าง “ฉันอยากให้แกตายตั้งแต่เมื่อไร แกคิดดูเถอะว่าแกพูดอะไรออกมา ฮะ?
ฉันเป็นแม่ของแกนะ ฉันจะอยากทำร้ายแกเหรอ!”
เผยเมิ่งจือมือสั่นเทา ทนอยู่ไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงสวมเสื้อคลุมเตรียมออกจากบ้าน
พ่อบ้านไล่ตามออกมา “คุณชาย! ดึกดื่นขนาดนี้แล้วคุณชายจะไปไหนครับ!”
“ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก!” คุณนายเผยบอกอย่างหงุดหงิด “เขาอยากจะไปไหนก็ไป ยังจะบอกว่าฉันอยากให้เขาตายอีก ถ้าเขาเก่งเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ บ้าง อย่างน้อยฉันก
