สีหน้าผงะ แต่ไม่นานก็กลับมาคลี่ยิ้มใหม่อีกครั้ง “ก็แค่สมญานาม ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นก็ได้”
“นี่ถือเป็นเกียรติยศของเขา” ซือฝูชิงพูดด้วยท่าทีจริงจัง “ไม่ใช่แค่สมญานาม”
หลายร้อยปีหลังจากฮ่องเต้อิ้นเสด็จสวรรคต ราชวงศ์ต้าซย่าก็ไม่ได้กลับมารุ่งเรืองดั่งคราวนั้น อีกทั้งยังค่อยๆ ตกต่ำลงอีกต่างหาก
แต่เพราะการบุกตีตะวันตกในอดีตของเขาถึงทำให้แต่ละเมืองที่ได้ยินกิตติศัพท์ต่างหวั่นเกรงจนไม่กล้าแตะต้องอีก
เพียงพูดคำว่าหลงเชวี่ยแห่งต้าซย่าก็ทำให้พวกตะวันตกกลัวจนขี้หดตดหายกันหมด
อวี้ซีเหิงแววตาวูบไหว ภายในใจสะท้านอีกครั้ง
เขาแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง ผ่านไปนานถึงค่อยๆ เปิดปากพูดขึ้นว่า “อีกไม่นานจะมีงานเลี้ยง ไปออกงานเป็นเพื่อนฉันหน่อยก็แล้วกัน”
ซือฝูชิงกำลังกินปลาพลางกะพริบตาปริบๆ “ฉันอาจจะไม่ว่างค่ะ เจ้านายดูสิ พวกเขาต้องขึ้นแสดงมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันยุ่งจนไปไหนไม่ได้เลย”
อวี้ซีเหิงบอกเสียงเรียบ “ทองคำห้าสิบหยวน”
ซือฝูชิงพูดเสียงแน่วแน่ “เจ้านายจะให้ไปไหนฉันไปหมด! ต่อให้จะขึ้นฟ้าลงเหวอันตรายแค่ไหนก็ได้ทั้งนั้น! เชิญเจ้านายว่ามาได้เลย!”
อวี้ถัง “…”
ชิงชิงคงรักเงินมากจริงๆ สินะ
**
เช้าวันต่อมา
เหล่าเด็กฝึกซ้อมอยู่
