ในค่ายฝึกตามปกติ
เพราะหลินชิงเหยียนเข้าโรงพยาบาลเลยต้องหยุดงานไป ทางรายการเลยทำได้แค่เชิญเมนเทอร์คนหนึ่งมาสอนแทนเป็นการชั่วคราว
“เมนเทอร์ซือ เมื่อวานโชว์อิทธิฤทธิ์สุดยอดจริงๆ!” สวี่ซีอวิ๋นท่าทีตื่นตาตื่นใจ “ขนาดลู่เยี่ยนยังเปียกเป็นลูกหมาไปด้วย น่าเสียดาย ทำไมเขาไม่เข้าโรงพยาบาลไปด้วยเลย”
“ตั้งใจซ้อมดีๆ อย่าเสียสมาธิ” ซือฝูชิงเตะเขาไปหนึ่งที “ฉันไม่ใช่แค่ขอฝนได้นะ แต่ฉันยังขอไฟได้ด้วย ถ้านายว่างจนไม่มีอะไรทำจริงๆ ฉันช่วยขอไฟให้นายด้วยดีไหมล่ะ”
สวี่ซีอวิ๋นตกใจจนวิ่งหนีออกห่าง
เซี่ยอวี้กลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว
“เมนเทอร์ซือ” พนักงานเคาะประตู “มีคนมาหาครับ”
ซือฝูชิงลุกขึ้นยืน “ใครอีกล่ะ”
ทำไมในแต่ละวันชอบมีแต่คนมาหาเธอ
พนักงานตอบเสียงเบา “เหมือนเขาจะมาจากสถาบันศึกษาอะไรสักอย่าง”
“หืม?” ซือฝูชิงสวมชุดคลุม “เขา?”
“สวัสดีครับคุณซือ” ชายวัยกลางคนพยักหน้า “ทางบริษัทคงเกริ่นๆ กับคุณไว้ก่อนแล้วว่าพวกเขาต้องการทำเรื่องให้คุณเรียนใหม่
แต่ดูจากงานของคุณแล้วคงไม่สามารถเรียนมัธยมปลายตามปกติได้ ผมอยู่แผนกรับนักเรียนใหม่ของวิทยาลัยการละครจยาหลาน คุณเซ็นเอกสารฉบับนี้เสร็จก็เข้าเรียนได้แล้ว
เริ่มจากเรียนคลาส
