ด้แค่ฉีกยิ้ม
จากนั้นประตูก็ถูกเคาะอีกครั้ง
เป็นพ่อบ้านนั่นเอง
“คุณนายครับ พาตัวมาแล้วครับ”
มู่ชิงเมิ่งหุบยิ้มก่อนเสียงจะขรึมลง “พาตัวเข้ามา”
ปึก!
คุณนายเฉินถูกบอดี้การ์ดสองคนโยนลงบนพื้น
เธอผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่เสื้อผ้ายังอยู่ดีไม่มีฉีกขาด
ถึงแม้รอยแผลบนร่างกายจะถูกทำความสะอาดมาแล้วรอบหนึ่ง แต่ก็ยังดูน่าอนาถไม่น้อย
มู่ชิงเมิ่งเผยสีหน้าเคียดแค้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เธอเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมถึงทำเรื่องน่าขยะแขยงแบบนั้นได้”
“พวกเขาล่วงเกินฉันย่อมต้องชดใช้สิ!” คุณนายเฉินตอบสีหน้าขึงขัง “แต่คิดไม่ถึงว่าพี่จะได้ดีกว่าฉันซะอีก แถมยังปิดเรื่องเก่งมากด้วย”
ตอนนี้คุณนายเฉินก็ฉลาดขึ้นมาแล้วเหมือนกัน
สามารถพาตัวเธอมาเมืองซื่อจิ่วได้อย่างเงียบเชียบแบบนี้ ต่อให้เธอจะไม่แน่ใจสถานะของมู่ชิงเมิ่งเท่าไร แต่รู้ดีว่าเป็นคนที่เธอจะหาเรื่องด้วยไม่ได้ง่ายๆ แน่นอน
เธอไม่ยอม…ไม่ยอม!
ทั้งๆ ที่ตอนแรกพ่อกับแม่ให้ความสำคัญกับเธอมากกว่า คนที่อยู่เหนือกว่ามู่ชิงเมิ่งควรเป็นเธอ ทำไมถึงกลับตาลปัตรกลายเป็นเธอถูกเหยียบแทนได้
คุณนายเฉินรู้สึกเพียงว่าใจคันยุบยิบเหมือนมดกัด แผ่นหลังชาวาบ แต่มากกว่านั้นคือความหวาดกลัว แต่เธอ
