ธอก็ตื่นตระหนกขึ้นมา “ชิงชิง พวกเขาต้องการตัวเธอ ทำไมเธอมาคนเดียวล่ะ! แล้วอาเก้า?”
“ฉันรู้แล้ว” ซือฝูชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ “ยังไม่ทันได้บอกเขา ไม่เป็นไรใช่มั้ย”
“ไม่เป็นไร แค่ผมร่วงไปไม่กี่เส้น” อวี้ถังซึ่งเป็นคนมองโลกในแง่ดีพอพูดเรื่องผมขึ้นมาก็รู้สึกเศร้าใจไปเหมือนกัน “ฮือๆๆ ฉันจะต้องกลายเป็นสาวน้อยหัวล้านแล้ว ทั้งที่ฉันยังไม่ทันได้เข้ามหาวิทยาลัยเลยนะ”
ตอนที่ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยต้าซย่ามาหาเธอที่บ้าน เธอก็เห็นว่าพวกเขาหลายคนหัวล้าน เธอเลยรู้สึกกังวลอนาคตของตัวเองเหมือนกัน
ซือฝูชิงแก้มัดให้อวี้ถัง น้ำเสียงของเธอผ่อนคลายมากขึ้น “จะต้องกังวลอะไร ผมสามารถงอกขึ้นใหม่ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวกลับไปแล้วฉันจะช่วยดูให้”
เธอประคองอวี้ถังให้ยืนขึ้น จากนั้นก็สำรวจมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจึงสามารถวางใจได้ในที่สุด
“เฮ้ ชิงชิง ฉันสบายดี” อวี้ถังพูดตะกุกตะกัก “แต่ถุงหอมของเธออันนั้น มัน มัน มัน…”
ซือฝูชิงหันกลับไปชำเลืองมองยังกองขี้เถ้าละเอียดบนพื้นก่อนจะตบไหล่อวี้ถังอีกครั้ง “ไม่เป็นไร มันทำภารกิจเสร็จสิ้นและหมดเวลาของมันแล้ว เดี๋ยวฉันค่อยให้อันใหม่กับเธอ”
“โอ้!” สีหน้าอวี้ถังเลื่อม
