ดูมากเท่าไร เธอก็ยิ่งไม่สามารถควบคุมความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ภายในใจได้
ซือฝูชิงเป็นคนเนรคุณจริงๆ
เธอจำแค่ว่าคนอื่นทำไม่ดีกับเธอยังไง แต่กลับไม่รู้สึกขอบคุณตระกูลจั่วที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งสิบสามปีเลยสักนิด
พอเธอนึกถึงตอนที่ซือฝูชิงตบหน้าเธอจนลงไปกองกับพื้นเมื่อวานนี้ แววตาของจั่วเสียนอวี้ก็มืดมนลงทันที
เธอส่งข้อความไปหาแต่ละแผนกก่อนที่จะนั่งลงอีกครั้ง
ที่ด้านข้างจั่วฉิงหย่าตบหน้าอกของตัวเองอย่างหงุดหงิดกระสับกระส่าย “พี่รอง ฉันใจคอไม่ดีเลย รู้สึกเหมือนกับจะมีเรื่องไม่ดีอะไรเกิดขึ้น”
เมื่อคืนเธอนอนหลับไม่สนิทแถมยังฝันร้ายตลอดคืน
หลังจากที่ตื่นแล้วก็มีอาการใจสั่นไม่หายสักที
เธอไปโรงพยาบาลแต่เช้าเพื่อตรวจร่างกาย แต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ
“จะมีเรื่องไม่ดีอะไรได้” จั่วเสียนอวี้พูดอย่างเย็นชา “คุณย่าแก่แล้ว งมงายอะไรก็ไม่รู้ทั้งวัน เธอก็อย่าไปเลียนแบบ กินข้าวเสร็จแล้ว ฉันยังต้องไปบริษัทอีก”
จั่วฉิงหย่าได้แต่ต้องไปที่โต๊ะกินข้าว
เธอเพิ่งจะหยิบชามเปล่าและกำลังจะขอให้คนรับใช้เสิร์ฟซุปให้เธอ
จู่ๆ ชามในมือของเธอก็แตกจนเกิดเสียงดัง เปรี๊ยะ
จั่วฉิงหย่าร้องเสียงแหลมออกมาด้วยความตกใจผุดลุกทันที
“เธอเป็นอะไรน่ะ” จั่