วเสียนอวี้หมดความอดทน “แค่ชามใบเดียวก็ยังถือไม่ได้เหรอ”
จั่วฉิงหย่ายิ่งรู้สึกผิดและน้อยใจ ที่มากกว่านั้นคือความหวาดกลัว “จะโทษฉันได้ยังไง ฉันจะมีแรงขนาดทำชามแตกได้เลยเหรอ พี่รอง พี่ว่าฉันคงไม่ได้ไปทำให้วิญญาณที่ไหนโมโหอะไรหรอกใช่มั้ย”
“ไร้สาระ!” จั่วเสียนอวี้พูดอย่างเย็นชา “นั่งลง พ่อบ้าน ไปหยิบชามใหม่มา”
จั่วฉิงหย่ารับมันมาอย่างระมัดระวัง
เธอรู้สึกโล่งใจที่ครั้งนี้ชามไม่แตกแล้ว
ตอนที่กำลังกินข้าวจั่วเสียนอวี้ก็ต้องรับสายเรื่องงานอีกสองสามสาย กว่าจะกินเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว
จั่วฉิงหย่าทั้งชื่นชมทั้งอิจฉา “พี่รอง พี่เก่งจริงๆ ฉันฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด”
ใครๆ ก็บอกว่าจั่วเทียนเฟิงได้ลูกสาวที่ดี พรสวรรค์ด้านการทำธุรกิจของจั่วเสียนอวี้นั้นสูงมากจนสามารถเทียบกับลูกชายที่ได้รับการปลูกฝังจากตระกูลร่ำรวยในเมืองซื่อจิ่วได้เลย
“ฝึกฝนหน่อยก็ทำได้แล้ว” จั่วเสียนอวี้เก็บข้าวของ “ฉันจะไปที่บริษัท เธอดูแลตัวเองให้ดีๆ อย่าเข้าโรงพยาบาลไปอีกคนละ”
จั่วฉิงหย่าพยักหน้าด้วยความตื่นตระหนกแล้วพยายามสงบสติอารมณ์ตนเอง
**
วันนี้เป็นวันเสาร์ รายการหนุ่มสาววัยใสตอนที่สี่กำลังเผยแพร่ทางออนไลน์อย่างเป็นทางการ
อ