่ายิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น
เขาเพิกเฉยต่อความรู้สึกไม่สบายเล็กน้อยในใจก่อนจะสวมเสื้อสูทตัวนอกแล้วจากไป
**
อีกด้านหนึ่ง
ณ ห้องเล็กๆ ในคฤหาสน์
“อาเก้า!” อวี้ถังรีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องหนังสือ “ชิงชิงให้ตั๋ววีไอพีตรงชั้นสองมาตั้งห้าใบแน่ะ นี่ก็ห้าโมงเย็นแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะค่ะ”
อวี้ซีเหิงได้ยินแล้วแต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น เขายังคงจับพู่กันเขียนอะไรต่อไป
“ตั๋วอะไร การแสดงของคุณซือเหรอ” เสิ่นซิงอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ กลับตอบเธอด้วยรอยยิ้ม “อาเก้าของเธอจะไปดูเรื่องพวกนี้ได้ยังไง เขาไม่เคยสนใจเรื่องศิลปะดนตรีพวกนี้เลยนะ”
อวี้ถังระบายลมหายใจ “เหรอคะ?”
เฟิ่งซานที่ฝนหมึกอยู่ข้างๆ เตรียมตัวมานานลองโยนหินถามทาง “พี่เก้า ผมคิดว่า…”
ในที่สุดอวี้ซีเหิงก็เอ่ยปาก “เตรียมรถ”
เสิ่นซิงอวิ๋นที่เหมือนถูกตบหน้า “???”
เฟิ่งซานอารมณ์ดีมาก
ในที่สุดก็มีคนเหมือนเขาแล้ว
เขาวางมือจากแท่นฝนหมึกแล้วพาอวี้ถังลงไปชั้นล่างก่อน
“ใช้ได้นี่ สือเหยี่ยน มองไม่ออกเลยว่านายจะเป็นพวกรักหยกถนอมบุปผาด้วย” เสิ่นซิงอวิ๋นประหลาดใจ “ฉันรู้จักนายมาตั้งนานขนาดนี้ คิดว่านายมีกำแพงกับเพศตรงข้ามซะอีก แต่นี่นายจะไปดูการแสดง”
อวี้ซีเหิงเป็นสุภาพบ
