งแปดล้านคนด้วยกันที่ศาลาหลินเจียง
เฟิ่งซานมีธุระต้องออกไปข้างนอกสักพัก ซือฝูชิงจึงเป็นคนไปรับอวี้ซีเหิงที่คฤหาสน์
เธอจับพวงมาลัยและสัมผัสมันอย่างพึงพอใจ
ในที่สุดเธอก็ได้แตะรถอีกครั้ง
ซือฝูชิงเหยียบคันเร่ง ซึ่งสัญชาตญาณของร่างกายเธอบอกให้เหยียบสุดแรงม้า
เสี่ยวไป๋ร้องออกมาพลางกระแทกเอวของเธอไปมา
ซือฝูชิงแตะเบรกทันเวลา
จริงสิ มีเจ้านายที่อ่อนแอของเธออยู่บนรถคันนี้ด้วย
เพื่อเงินแล้วเธอจะขับรถเร็วไม่ได้
เสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างเป็นผู้ใหญ่
เพื่อก้อนทองของมันแล้ว มันจะต้องจับตาดูเจ้าของของมันตลอดเวลา จะปล่อยให้ขับรถเร็วไม่ได้
ถึงอย่างไรทักษะการขับรถของเจ้าของมัน…ก็ทำให้คนตกใจตายได้จริงๆ
รถหยุดลงในอีกสามสิบนาทีต่อมา
ศาลาหลินเจียงตั้งอยู่ใจกลางทะเลสาบ ซึ่งจะต้องเดินเท้าไปเท่านั้น และสามารถจอดรถได้เฉพาะบริเวณนี้
สภาพแวดล้อมโดยรอบเงียบสงบและมีผู้คนไม่มากนัก มีเพียงคู่รักไม่กี่คู่เท่านั้นที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ริมน้ำ
ซือฝูชิงลงจากรถแล้วเข็นอวี้ซีเหิงเข้าไป
แต่หลังจากที่เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หยุดลงอย่างกะทันหัน
อวี้ซีเหิงที่อยู่บนรถเข็นพลันลืมตาขึ้น ดวงตาหงส์ล้ำลึกราวกับก้นทะเลลึก
“มีคนจำนวนมากกำลัง
