เดินมาทางนี้” ใบหูซือฝูชิงขยับ “แต่ฝีเท้าของพวกเขาสับสน ร่างกายไม่เบา ถ้าต้องรับมือก็สบายๆ”
“อืม” อวี้ซีเหิงหลับตา “ไม่ต่ำกว่ายี่สิบ”
จำนวนมากกว่าคืนนั้น
“เจ้านาย คุณนั่งชมวิวไปก่อนละกัน” ซือฝูชิงประคองให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างตัวหนึ่ง “ฉันจะรีบไปรีบกลับ สบายใจได้ ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณ”
ดวงตาของเสี่ยวไป๋กำลังลุกโชน
ใช่ ต้องปกป้องก้อนทองของมัน!
ซือฝูชิงหันตัวไปพลางหักข้อนิ้ว
คนมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายแต่ใช่ว่าจะรับมือไม่ได้
ในที่สุดเธอก็มีประโยชน์ในฐานะบอดี้การ์ดแล้ว!
ไม่ได้ต่อสู้มานานจนร่างกายติดๆ ขัดๆ ไปหมด ต้องฝึกมือซะหน่อย
ขณะที่ซือฝูชิงกำลังจะก้าวออกไป ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้
ความเย็นแผ่นซ่านมาจากตำแหน่งที่สัมผัส
เธอหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมา
เมื่อเห็นอวี้ซีเหิงกำลังเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาล้ำลึก ซือฝูชิงก็โน้มตัวลงไปแล้วพูดว่า “เจ้านาย มีเรื่องอะไรอีกมั้ย ดูเหมือนว่าจะมีคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามา คุณมีศัตรูไม่น้อยเลยนะ ฉันต้องรีบกำจัดพวกเขาให้เร็วที่สุด”
เธอเคยทำให้คนอื่นเกลียดชังมามากมาย แต่เธอไม่ได้ถูกตามล่าทุกวันอย่างนี้
อวี้ซีเหิงไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่จับจ้องเธอ
