ได้” หลินชิงเหยียนผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เพื่อระงับความโกรธของตนเอง เธอเผยรอยยิ้มออกมา “แต่การฝึกซ้อมนั้นสำคัญกว่า นายไปเรียกพวกเขากลับมาเถอะ”
เด็กฝึกทั้งสองพยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปทันที
หลินชิงเหยียนจิกเล็บลงกลางฝ่ามือ เธอเองก็ตามไปด้วย
ห้องซ้อมเต้นหมายเลข 2 แออัดไปด้วยผู้คน ตรงข้ามกับห้องซ้อมเต้นหมายเลข 1 อย่างเห็นได้ชัด
ซือฝูชิงล็อกประตูไว้ นอกจากเด็กฝึกทั้งหกคนของเธอแล้ว นักเรียนคนอื่นๆ ไม่มีใครเข้าไปได้ พวกเขาได้แต่ต้องเกาะอยู่ตรงหน้าต่างกระจกเท่านั้น
เสียงกระซิบกระซาบดังต่อเนื่อง
“ให้ตายสิ เธอหน้าตาแบบนี้จริงๆ นะ เธอไม่ได้แต่งหน้าเลยวันนี้”
“ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอต้องแต่งหน้าอยู่ตลอดเวลา ถ้าต้องเห็นใบหน้าลูกรักพระเจ้าแบบนี้ทุกวัน ใครมันจะทนได้?”
“ตอนที่เห็นผ่านหน้าจอก็ว่าสวยมากแล้วนะ พอมาเห็นกับตาตัวเองดาเมจแรงยิ่งกว่าซะอีก”
คนส่วนใหญ่ถ่ายรูปไม่ขึ้น ตัวจริงของพวกดาราเลยมักจะดูดีกว่าที่เห็นบนหน้าจอ
เหล่าเด็กฝึกที่เฝ้ามองอยู่ข้างนอกต่างพากันอิจฉาสวี่ซีอวิ๋นที่ได้รับการสอนท่าเต้นปีศาจจากซือฝูชิงตัวต่อตัว
สวี่ซีอวิ๋นกลับไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก
เขาพยายามรักษาท่วงท่าของท่าเต้นยากๆ ท่าหนึ่ง
