โดยไม่ให้โอกาสหลินชิงเหยียนได้ตอบโต้ใดๆ
คลิก!
ประตูถูกล็อกอีกครั้ง
“…”
โถงทางเดินเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มหล่น
หลินชิงเหยียนรู้สึกว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว
มันปักกลางแผ่นหลังของเธอราวกับจะดึงทึ้งเสื้อผ้าทุกชิ้นที่ปกปิดร่างกายของเธอออก
เธอพยายามสะกดเสียงอันสั่นเทาแล้วควบคุมอารมณ์ของตัวเอง “ยังจะมุงอะไรกันอยู่อีก? รีบกลับไปซ้อมเลย!”
หลังจากที่หลินชิงเหยียนพูดประโยคนั้นออกไป เธอก็หันหลังวิ่งหนีไปพร้อมดวงตาที่รื้นน้ำตาอย่างอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป
อาจารย์ที่ปรึกษาพูดแล้ว เด็กฝึกจึงไม่กล้าเพิกเฉย พวกเขาต่างทยอยกลับไป
“กลับๆ กลับไปซ้อม”
“เฮ้อ ทำไมตอนนั้นฉันถึงไม่ลงทะเบียนเรียนกับซือฝูชิงนะ เสียดายจริงๆ”
“นายถูกเมนเทอร์หลีเลือกไปแต่แรกแล้ว จะมาลงทะเบียนอะไรได้อีก? ช่างเถอะ ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เห็นซะหน่อย”
เด็กฝึกมีความคิดต่างกันออกไป
แต่เด็กฝึกที่เป็นคนเลือกสละสิทธิ์จากชั้นเรียนของซือฝูชิงเองในตอนแรกต่างนิ่งเงียบไป
“หยวน หยวนเจ๋อ…” ใครบางคนพูดขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว “นายว่าถ้าตอนนั้นพวกเรายังอยู่จะดีกว่ามั้ย?”
“อย่าบอกนะว่านายเสียใจทีหลัง?” เหยียนหยวนเจ๋อขมวดคิ้ว “ใช่ ซือฝูชิงหน้าตาดี แต่มันก็มีปร
