ท่ามกลางทะเลเมฆราวกับแพรยาวพลิ้วไหวบนฟากฟ้ามีสายธารหนึ่งหลั่งไหลแหวกว่ายอยู่ภายในนั้นสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายแมงกะพรุนจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนไหวอย่างงดงามเฉกเช่นภาพวาด
ลึกลงไปเบื้องล่างเป็นมหาสมุทรที่มองไม่เห็นขอบเขตและไร้ผืนแผ่นดินร่างหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากฟ้า เขาคือไทซังคุลหลุนนั่นเองเขาพุ่งตัวไปยังทิศทางหนึ่ง ซึ่งเมื่อมองตามไปจะพบเกาะขนาดเล็กที่ดูเหมือนกองดินตั้งอยู่บนผิวทะเล ช่างเล็กน้อยหาใดเปรียบ
ไทซังคุลหลุนร่อนตัวลงบนลานกว้างแห่งหนึ่งลานแห่งนี้ปูพื้นด้วยหยกขาวสายตาของเขาจรดลงที่ร่างหนึ่งซึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่
“เหตุใดไม่ให้ข้าไป หรือเพราะเจ้าคิดว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมรรคาจารย์?”
ไทซังคุลหลุนเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงไม่มีเยื่อใยไมตรีแม้แต่น้อย มีเพียงสายตาที่เย็นเยียบ
เขาเปิดเผยเรื่องที่เจ็ดสิบสองถ้ำเทวะและตูกูเตาถูกสังหาร ด้วยหวังจะคลี่คลายความขัดแย้งภายในของโลกเทพยุทธ์ในเร็ววัน ซึ่งเขาก็ทำสำเร็จแล้วแต่คิดไม่ถึงว่าโลกเทพยุทธ์กลับกลัวว่าเขาจะตายด้วยน้ำมือของมรรคาจารย์ ทำให้เขารับไม่ได้เป็นที่สุด
เจ็ดสิบสองถ้ำเทวะเป็นขุมอำนาจที่เขาบ่มเพาะขึ้นมา ต้องทุ่มเทจิตใจมาตั้งกี่ปีหากไม่ได้แก้แค้นแล้ว ไทซังคุลหลุนเช่นเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด
เรื่องนี้เท่ากับบอกต่อโลกเทพยุทธ์ทั้งปวงว่า ตัวเขาไทซังคุลหลุนไม่ทัดเทียมมรรคาจารย์!
สตรีนางหนึ่งที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้า นางสวมชุดนักพรตที่คล้ายคล
