ได้
เธอก้มหน้าลงเพื่อเก็บซ่อนความเคียดแค้นไว้ในแววตา
**
การซ้อมในหนึ่งวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
สวี่ซีอวิ๋นนอนบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง “เมนเทอร์ซือ เมตตาให้ผมพักสักหน่อยเถอะ”
“เมตตาอะไรของนาย นายคิดว่าฉันเป็นพระเหรอไง” ซือฝูชิงใช้เท้าถีบเขา “ถ้าอยู่ในเกมฉันเป็นปีศาจที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาเลยนะ”
สวี่ซีอวิ๋นพูดเสียงอ่อนแรง “เมนเทอร์ซือ คนที่ควรจะเพลาๆ การอ่านนิยายดูการ์ตูนคงเป็นเมนเทอร์มากกว่ามั้ง”
“เลิกเสนอความคิดเห็นให้เมนเทอร์เถอะ เพราะต่อให้บอกฉันก็ไม่ปรับอยู่ดี” ซือฝูชิงสวมเสื้อคลุม “พรุ่งนี้ฉันจะมาเช็กผลลัพธ์ของการซ้อม”
จากนั้นเธอก็แจกตารางฝึกซ้อมให้อีกสองสามใบก่อนจะกลับไป
เพราะก่อนหน้านี้บอกไว้แล้วว่าจะไปตรวจดูขาให้อวี้ซีเหิงที่คฤหาสน์ เฟิ่งซานเลยเอารถมาจอดรอรับด้านนอกนานแล้ว
มีอีกคนที่กำลังรอเธออยู่เหมือนกัน ก็คือจั่วเสียนอวี้นั่นเอง
ดวงตาจิ้งจอกของซือฝูชิงหรี่ลงเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นด้านหลังส่งสัญญาณบอกไม่ให้เฟิ่งซานเดินมาหา
เฟิ่งซานเรียนรู้พวกวิชาการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก แถมติดตามข้างกายอวี้ซีเหิงมาตั้งหลายปี ย่อมรู้ว่าควรจะซ่อนตัวอย่างไรไม่ให้ถูกคนจับได้
ดังนั้นจั่วเสียนอวี้จึ
