งไม่ทันสังเกตเห็นเขา
“ฉันรู้ว่าครั้งนี้เธอเป็นคนโทรแจ้งความ” จั่วเสียนอวี้ดวงตานิ่งขรึม “ฉันจำได้ว่าในงานฝังศพของคุณปู่ ฉันเคยบอกเธอไว้แล้วว่าอย่าหลงคิดว่าตัวเองฉลาดแล้วจะทำอะไรก็ได้ เธอสู้กับคนทั้งตระกูลจั่วไม่ได้หรอกนะ”
“ฉันก็จำได้เหมือนกันว่าฉันเคยพูดกับเธอแล้วว่าอย่าหาเรื่องฉัน” ซือฝูชิงยกมือทั้งสองข้างกอดอก “ใช่แล้ว ฉันดูโหวงเฮ้งหน้าเป็นนะ ฉันว่าช่วงนี้เธอหน้าหมองๆ ต้องเจอเรื่องหายนะที่ถึงแก่ความตายแน่ๆ หรือจะให้ฉันวาดยันต์แปะไว้ให้ไหมล่ะ”
เธอสามารถสัมผัสได้ว่าเส้นโชคลาภของตัวเองกลับมาแล้ว
ถึงแม้จะเบาบางมาก แต่ก็นับเป็นการเริ่มต้นที่ดี
และถึงแม้คนตระกูลจั่วจะมีมากมาย แต่โชคลาภของเธอค่อยๆ กลับมาหาเธอแล้ว
อีกทั้งยิ่งสนิทสนมกับท่านผู้เฒ่าตระกูลจั่วมากเท่าไร บนร่างเขาก็จะยิ่งมีโชคลาภของเธอมากเท่านั้น
เธอลองตรวจสอบดูแล้ว ตอนจั่วเสียนอวี้เด็กๆ ไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านการทำธุรกิจขนาดนี้
แต่พอปีที่เธอเข้าตระกูลจั่วไป ซึ่งช่วงเวลานั้นจั่วเสียนอวี้อายุสิบขวบพอดี ทว่าจู่ๆ ก็ฉลาดเฉลียวขึ้นมา
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้ว “กระดาษยันต์อะไรกัน เธอออกนอกประเทศไปเรียนร้องเล่นเต้นรำ ทำไมถึงเรีย
