ขอโทษลงในเวยปั๋วด้วย”
สีหน้าของหลินชิงเหยียนซีดลงมากกว่าเดิม เธอฝืนยิ้มกล่าว “คุณหนูจั่วสูงส่งแตกต่างจากพวกเรา ฉัน…”
“ฉันไม่สนใจจั่วฉิงหย่าหรอก ฉันจะบอกคุณให้นะว่า…” ซือฝูชิงลุกขึ้นยืนมองเธอจากมุมที่สูงกว่า “ฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณคิดหรอกนะ ทางที่ดีคุณเป็นเด็กว่าง่ายจะดีกว่า ระวังตัวไว้เถอะ”
พอถูกจับจ้องเช่นนั้น หลินชิงเหยียนก็หน้าชา เลือดลมในร่างกายราวกับไหลย้อนทิศทาง นิ้วมือพลันเย็นเฉียบถึงกระดูก
ซือฝูชิงหยิบมือถือขึ้นมาด้วยท่าทีสบายๆ ไม่รีบไม่ช้าก่อนโบกไปมา “ในเมื่อคุณกลัว งั้นฉันจะช่วยโทรแจ้งความให้เอง”
หลินชิงเหยียนยังไม่ทันห้าม ซือฝูชิงก็กดโทรออกไปแล้ว “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ จากค่ายฝึกของรายการหนุ่มสาววัยใสนะคะ มีเมนเทอร์ของทางกองเราถูกทำร้ายค่ะ
ใช่ค่ะ เรามีหลักฐานเป็นกล้องวงจรปิด เดี๋ยวทางฉันจะส่งไปให้ แต่จะป่าวประกาศหรือเก็บเป็นเรื่องส่วนตัวก็ขึ้นอยู่กับผู้เคราะห์ร้ายเลยค่ะ เรื่องนี้ร้ายแรงมาก ยังไงหวังว่าทางตำรวจจะรีบจับคนร้ายเข้าคุกนะคะ”
หลินชิงเหยียนเหงื่อเย็นอาบไปทั้งร่าง อ้าปากค้างแต่พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ดูท่าทางฉันต้องทำให้เรื่องมันใหญ่จริงๆ พวกคุณถึงจะสงบเสงี่ยมบ้าง” ซือฝูชิงจัด
