ปกคอเสื้อ อมยิ้มกล่าว “งั้นพวกเราเจอกันวันหลังนะ”
ประตูถูกเปิดแล้วปิดลง บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
“เมนเทอร์หลิน วันหลังถ้าคุณกับซือฝูชิงมีความแค้นส่วนตัวอะไรกัน ก็ช่วยจัดการเป็นการส่วนตัวด้วย” โปรดิวเซอร์พูดเสียงเย็นชา “รายการไม่ใช่ที่ที่พวกคุณจะมาระบายความแค้น ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คุณคิดว่าคุณกับทางรายการจะไม่เป็นไรงั้นเหรอ!”
หลินชิงเหยียนเหมือนถูกสูบแรงออกจากร่าง ล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้พร้อมสีหน้าซีดเซียว
ตัวเธอเป็นคนพาจั่วฉิงหย่าเข้ามาเอง ตอนนี้จะทำอย่างไรดี
**
ทางฝั่งตระกูลจั่ว
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ จั่วเสียนอวี้จึงนั่งทำงานอยู่ที่บ้านไม่ได้เข้าบริษัท
หลังจากดื่มกาแฟไปอึกหนึ่งก็เหลือบมองจั่วฉิงหย่าที่เดินลงมาจากด้านบนจากนั้นก็พุ่งตัวตรงไปทางประตู พลางขมวดคิ้วถาม “หยุด จะไปไหน”
จั่วฉิงหย่ารีบหยุดฝีเท้า ใจฝ่อเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบกลับไปว่า “ฉัน…ฉันจะไปหาซือฝูชิงที่รายการ ดูสิว่าหน้าเละหรือยัง”
“หน้าเละเหรอ” น้ำเสียงของจั่วเสียนอวี้เย็นชาลงทันที “เธอไปทำเรื่องดีๆ อะไรมาอีกล่ะ พี่ใหญ่กับอาสี่ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาลอยู่เลย เธออยากเข้าไปด้วยหรือไง”
“เอา…เอาน่า” จั่วฉิงหย่าพึมพำเบา
