ๆ “ขอแค่เธอใช้เครื่องสำอางพวกนั้น หน้าต้องเละแน่นอน”
“จั่วฉิงหย่า!” จั่วเสียนอวี้เริ่มโมโห “บ้าไปแล้วเหรอ ทำร้ายกันโจ่งแจ้งแบบนั้น เธอไม่กลัวซือฝูชิงฟ้องกลับหรือไง!”
“จะเป็นไปได้ยังไง” จั่วฉิงหย่าไม่สนใจ “ยัยนั่นกลัวตระกูลจั่วจะตาย กล้าฟ้องเหรอ นี่มันเมืองหลินนะ ยัยนั่นมีปัญญาฟ้องด้วยเหรอ”
“ไม่ว่าพวกเขาจะกลัวตระกูลจั่วหรือไม่ เธอก็ไม่ควรทำเรื่องที่จะถูกจับตัวง่ายขนาดนี้” จั่วเสียนอวี้อดกลั้นความโกรธไว้ “กลับมานี่ ห้ามออกไปเด็ดขาด”
จั่วฉิงหย่าไม่พอใจเท่าไร “โอ๊ย พี่สอง ฉันไปดูแวบเดียวเดี๋ยวก็กลับ”
เธอเพิ่งรู้เรื่องการเดิมพันระหว่างซือฝูชิงกับหลินชิงเหยียนบนเวยปั๋วในตอนหลัง พอนึกภาพขึ้นมาก็อดลำพองใจไม่ได้
พอทำให้ซือฝูชิงเสียโฉม หลังจากล้างเครื่องสำอางออกก็คงอัปลักษณ์จนไม่มีใครอยากมอง
จั่วเสียนอวี้ยังคงยืนหยัดด้วยเสียงเย็นชา “ไม่ได้”
จั่วฉิงหย่าเบะปากแล้วทำได้แค่หมุนตัวเตรียมเดินกลับเข้าห้องไป
ทว่าเวลานี้ก็มีเสียง ติ๊งต่อง ดังขึ้นตรงประตู
จั่วเสียนอวี้วางแก้วกาแฟลงแต่สองดวงตายังคงไม่ละจากหน้าคอม “ไปเปิดปะตู”
“ค่ะ” จั่วฉิงหย่าเชื่อฟังคำพี่สาวมาก แต่ก็ไปเปิดประตูให้ด้วยท่าทีไม่เต็มใจนัก
ใคร
