นกระอักกระอ่วนใจ เม้มปากกล่าว “เปล่าสักหน่อย คุณเป็นอะไรของคุณ”
“ไม่มีอะไรค่ะ” หลินชิงเหยียนเอ่ยคำพูดง่ายๆ ไม่กี่คำ “ก็แบบนี้แหละ”
“หมอบอกแล้วว่าแพ้ไม่กี่วัน บอกทางทีมงานว่าหมู่นี้ช่วงถ่ายชีวิตประจำวันก็อย่าถ่ายเห็นหน้าคุณก็พอ” หลีจิ่งเฉินพูดปลอบใจ “จากนั้นคุณก็บอกไปแค่ว่าเป็นหวัดก็ไม่มีอะไรแล้ว”
“จริงเหรอ” หลินชิงเหยียนยิ้มขมขื่น “หน้าตาเป็นเรื่องสำคัญของนักแสดง ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมนเทอร์ซือถึงต้องฉาบหน้าด้วยเครื่องสำอางตลอดเวลาแบบนั้น ใครอยากเอาจุดด้อยของตัวเองเปิดเผยให้คนอื่นเห็นบ้าง”
หลีจิ่งเฉินขมวดคิ้ว น้ำเสียงแข็งขึ้น “แต่ซือฝูชิงไม่ได้มีนิสัยร้ายกาจ!”
ในวงการบันเทิงมีเรื่องทำร้ายกันเองให้เห็นเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด
เขาเกลียดพฤติกรรมแบบนี้มาก
ซึ่งวงการบันเทิงในเวลานี้มีแต่ชอบแทงกันไปมา หมดปัญญาจะปรับแก้อะไรได้แล้ว
“เมนเทอร์ซือบอกว่าจะดูกล้องวงจรปิด” หลินชิงเหยียนยิ้มขมขื่นมากกว่าเดิม “แต่จะไปหาคลิปจากกล้องวงจรปิดมาจากที่ไหน”
เธอส่ายศีรษะ เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป “โปรดิวเซอร์ ผู้กำกับคะ ฉันคิดๆ ดูแล้วให้ฉันออกจากรายการเถอะค่ะ
ตอนนี้ฉันเสียโฉม แต่ใครจะรู้ว่าวันใดวันหนึ่งฉันอาจเผลอไปสร้า
