ลยีพัฒนาไปไกล มีงานฝีมือไม่น้อยที่ถูกแทนที่ด้วยเครื่องจักรกล บวกกับการบุกตลาดของสินค้าแบรนด์เนมต่างประเทศ ธุรกิจของงานปักจันทราจึงถดถอยแล้วค่อยๆ สูญหายไป น่าเสียดายจริงๆ…”
สวี่ซีอวิ๋นอ้าปากค้าง “งั้น…งั้นเมนเทอร์ซือก็เจ๋งสุดๆ ไปเลย เพราะถึงขั้นหาชุดนี้มาได้!”
“ฉันเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่เข้าใจพวกเรื่องงานปักหรอก” ซือฝูชิงเท้าคางพลางกะพริบตา “แค่ถามเพื่อนแล้วขอมาสักตัว คิดไม่ถึงว่าจะมีคุณค่ามากขนาดนี้”
“แต่ฟังจากที่คุณมู่บอก งานปักจันทราไม่ใช่สินค้าที่พวกแบรนด์ดังต่างประเทศจะเทียบชั้นได้เลย”
“ใช่สิ” มู่ชิงเมิ่งพยักหน้า “นี่เป็นถึงสติปัญญาของบรรพบุรุษ ในราชวงศ์ต้าซย่าปักจันทราหนึ่งหลาต้องมีเงินถึงแสนตำลึงทีเดียว มีเพียงคนในเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่จะมีปัญญาสวมใส่”
ซือฝูชิงหันหน้าไปมองท้องฟ้าสดใสตรงนอกหน้าต่างพร้อมรอยยิ้ม “คนอื่นฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันมั่นใจว่าฮ่องเต้อิ้นไม่ใส่แน่นอน”
พอพูดประโยคนั้นออกไป เหล่าเด็กฝึกไม่กี่คนก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทีแปลกใจ
เพราะไม่รู้ว่าประเด็นสนทนาของซือฝูชิงกระโดดข้ามมาเรื่องนี้ได้อย่างไร
“เขาติดดินจนเคยชิน” ซือฝูชิงพูดเสียงเรียบ “เขาเอาเงินบางส่วนมาช่วยเหลือบ้านเมืองด้วยซ้ำ คง
