ทำใจใช้เองไม่ได้หรอก”
มู่ชิงเมิ่งพยักหน้าคล้อยตาม “ตั้งแต่อดีตถึงตอนนี้มีไม่กี่คนที่ถือหลักคุณธรรมทัดเทียบฮ่องเต้อิ้นได้ คุณซืออ่านหนังสือประวัติศาสตร์ด้วย คนแบบนี้หายากจริงๆ”
“น่าเสียดายที่บันทึกในประวัติศาสตร์ไม่สมบูรณ์” ซือฝูชิงกุมใบหน้า “ถ้าเป็นไปได้ อยากไปลองเดินอยู่ในยุคนั้นจริงๆ”
“ดูท่าทางฉันจะมีหัวข้อสนทนาใหม่ที่ใช้พูดคุยกับคุณซืออีกแล้ว” มู่ชิงเมิ่งพูดอย่างยินดี “ฮ่องเต้อิ้นไม่ใช่คนจิตใจเมตตาขี้ใจอ่อน แต่ฉันกลับนับถือเขาในจุดนี้”
ซือฝูชิงพูดเสียงเบา “นั่นสิ เขามีความเด็ดเดี่ยวของเขา”
ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าหลังจากฮ่องเต้อิ้นขึ้นครองราชย์ก็ฆ่าล้างข้าหลวงที่ทุจริตจำนวนสี่พันสองร้อยแปดสิบสี่คนภายในระยะเวลาหนึ่งปี
จากนั้นราชสำนักก็สุขสงบ ไม่มีใครกล้าเล่นตุกติกอีก
เขาเป็นคนเฉลียวฉลาด แต่ก็ทิ้งชื่อเสียงความโหดเหี้ยมไว้ไม่น้อย เพื่อไม่ให้คนรุ่นหลังตำหนิเอาได้
แต่ในเมื่อเป็นฮ่องเต้ เขาจะเป็นคนเมตตาขี้ใจอ่อนได้อย่างไร
มู่ชิงเมิ่งถอนหายใจ “น่าเสียดายที่ยังหาสุสานฝังศพของฮ่องเต้อิ้นไม่เจอ ไม่รู้ว่าจะถูกค้นเจอตอนไหน”
“แต่ฉันหวังว่าอย่าหาเจอเลยดีกว่าค่ะ” ซือฝูชิงเอียงศีรษะ “ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ไม่เคยสงบ
