ป็นไร” ซือฝูชิงยังคงแสดงท่าทีสบายๆ เช่นเคย “พวกเรามีชุดใส่แสดงอยู่ แต่ถ้าทำได้ละก็คงต้องขอให้คุณน้ามู่ช่วยส่งชุดออกกำลังกายมาให้สักสองสามชุด”
มีด้วยเหรอ
พอพูดออกมาเช่นนั้น เหล่าเด็กฝึกก็ชะงักไป
มีชุดใส่แสดงเหลืออีกที่ไหนกัน
ซือฝูชิงเปิดกระเป๋าก่อนหยิบถุงกระดาษออกมา “ลองใส่ดู”
เซี่ยอวี้แสดงท่าทีเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง เขาชะงักไปก่อนจะคว้าถุงกระดาษนั้นมาเปิดดู
พอเห็นเสื้อผ้าที่อยู่ด้านใน แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความฉงน
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ขอบคุณเมนเทอร์ซือมากจริงๆ”
หลังจากนั้นหนึ่งนาทีเซี่ยอวี้ก็เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องแต่งตัว
เขาแค่ก้าวออกมาก้าวเดียวก็ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นพากันตกตะลึง
สวี่ซีอวิ๋นพูดเสียงตะกุกตะกักพลางมองตาค้าง “ชุด…ชุดสวยสุดๆ ไปเลย!”
นี่เป็นชุดการแสดงที่ทำจากมือ ด้านบนปักด้วยดิ้นทองดิ้นเงินผสานกันเป็นลวดลาย
ราวกับแสงอรุณที่ลอยเหนือเมฆตรงขอบฟ้าถูกดึงลงมาหล่อหลอมลงบนเสื้อผ้าตัวนี้ สว่างไสว ดึงดูดสายตาไม่น้อย
คนงามเพราะเสื้อผ้า บวกกับไหล่กว้างและเอวบางของเซี่ยอวี้ เดิมทีเขาก็เป็นไม้แขวนชั้นดีมาตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว จึงยิ่งขับให้เสื้อผ้าตัวนี้งดงา
