วเสียนอวี้ราวฟ้ากับเหวขนาดนี้
หลินชิงเหยียนข่มอารมณ์ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยอย่างมีมารยาท “คุณหนูฉิงหย่า ฉันยังมีธุระต้องจัดการ ขอตัวก่อนนะคะ”
“ไปเถอะๆ ตรงนี้ไม่มีเรื่องให้เธอต้องทำแล้ว” จั่วฉิงหย่าไม่สนใจเลยสักนิด “ฉันเดินของฉันเองได้”
เวลานี้หลินชิงเหยียนถึงเดินเลี่ยงออกมาแล้วเดินไปยังจุดเตรียมตัวของพวกเด็กฝึก
เธอเองก็อยากเห็นตอนที่ซือฝูชิงกับเซี่ยอวี้ต้องอับอายเหมือนกัน
**
ความจริงต่อให้จั่วฉิงหย่าไม่โทรมา เรื่องที่เสื้อผ้าหายไปก็แพร่งพรายไปทั่วแล้ว
แม้แต่มู่ชิงเมิ่งยังรีบวิ่งแจ้นมาหา
“ฉันได้ยินว่าเสื้อผ้าที่จะใช้แสดงหาย ทำยังไงต่อล่ะ” มู่ชิงเมิ่งร้อนใจสุดขีด “เราขอเลื่อนเวลาไปแสดงตอนหลังได้ไหม ฉันจะให้คนเอาเสื้อผ้ามาให้สักสองสามชุด”
เมื่อก่อนเธอเคยทำงานเบื้องหลังมาก่อน แต่หลังจากโรคหัวใจกำเริบหนักเข้าเลยต้องรักษาตัว ดังนั้นจึงแทบไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องในวงการบันเทิงอีก
มู่ชิงเมิ่งเกลียดวิธีการทำร้ายกันลับหลังในวงการบันเทิงมากที่สุด
“เราเลื่อนการแสดงไม่ได้แล้วครับ” สวี่ซีอวิ๋นเม้มริมฝีปาก “อีกห้านาทีพี่เซี่ยก็ต้องขึ้นแสดงแล้ว ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วครับ!”
ทว่าเซี่ยอวี้ยังคงสงบ สีหน้าไร้ซึ่งความสนใจใดๆ
“ไม่เ
