ให้ข้าแข็งแกร่งได้ ท่านก็คือผู้มีพระคุณของข้า ข้าจะพลาดโอกาสหนนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!”
หลายปีที่ผ่านมาเฟิงอวี้ครุ่นคิดอยู่ตลอดว่าทำอย่างไรตนจึงจะแข็งแกร่งขึ้น แต่ความเป็นจริงอันโหดร้ายตอกย้ำเขาว่าพรสวรรค์ของเขาช่างธรรมดาสามัญ แม้เขาเฝ้าโอบกอดเพลิงแค้น ทุ่มเทกำลังฝึกบำเพ็ญมากยิ่งกว่าในอดีต แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย เขาแทบมองไม่เห็นหนทางที่จะเหยียบย่ำทำลายลัทธิโบราณได้
จนกระทั่งวันนี้!
เขาจะไม่ลืมโชควาสนาในวันนี้ไปตลอดชีวิต!
…
เจียงฉางเซิงกำลังเฝ้ามองเฟิงอวี้ข่มอารมณ์ตื่นเต้นยินดีของตนเอง เขาคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ คนเราต้องเก็บไพ่ลับไว้เสมอ หากพลังนี้มิอาจแบ่งปันกับญาติสนิทมิตรสหายได้ ไยต้องบอกเล่าให้ฟัง ขอเพียงต่อไปใช้พลังนี้ทำให้ครอบครัวผาสุกก็พอแล้ว การพูดออกไป มีแต่จะดึงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นเข้ามาหา
“ข้าคาดหวังกับอนาคตของเจ้า หวังว่าสักวันหนึ่งเจ้าจะก้าวมาถึงเบื้องหน้าข้า อย่าตายกลางทางเสียเล่า เจ้าคนมีโชควาสนา”
เจียงฉางเซิงหัวเราะเบาๆ หลังจากนั้นเขาก็หลับตาฝึกบำเพ็ญ
ไป๋ฉีกับไป๋หลงยังหลับใหลอยู่ พวกมันจึงไม่ได้ยินถ้อยคำที่เขาพึมพำกับตนเอง
เรื่องนี้กลายเป็นความลับเรื่องหนึ่งที่เขาไม่เปิ
