ฉันจะรบกับพวกแอนตี้แฟนพวกนี้อีกสามร้อยรอบ!”
เฟิ่งซาน “…”
เขาเปิดประตูอย่างเย็นชาและลากตัวอวี้ถังลงไป
อวี้ซีเหิงนั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้ว
เขามักจะสวมเสื้อสเวตเตอร์สีอ่อนเสมอตอนอยู่บ้าน มันทำให้โครงร่างของเขาดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย
ไอจากชาร้อนๆ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาพร่ามัว
อวี้ถังน้ำตาไหลพรากๆ “อาเก้า แอนตี้แฟนทำกินไปแล้ว พวกเธอถึงกับด่าชิงชิงที่น่ารักของฉัน!”
“อืม” อวี้ซีเหิงหยิบถ้วยชาขึ้นมา “เธอก็เคยเป็นเหมือนกัน”
อวี้ถัง “…”
เธอพยายามจะเปลี่ยนเรื่อง “ชิงชิงยังไม่กลับมาอีกเหรอ”
“คุณซือกำลังเดินทาง” เฟิ่งซานตอบ “เธอปั่นจักรยานกลับมาก็จะช้าหน่อย”
“อาเก้าเกินไปหน่อยไหม!” อวี้ถังตำหนิเสียงดังทันที “อานั่งรถรุ่นลิมิเต็ดแต่ชิงชิงต้องขี่จักรยาน อาไม่จ่ายเงินเดือนเธอเหรอ!”
อวี้ซีเหิงได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น
มุมปากเฟิ่งซานกระตุกทันที “คุณหนูอวี้ถัง คุณซือเป็นคนบอกเองว่าจะขี่จักรยานออกกำลังกาย”
บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าซือฝูชิงตระหนี่ขี้เหนียวจนน่าแปลก
อวี้ถังจึงเปลี่ยนเรื่อง “อาเก้า พรุ่งนี้ฉันอยากจะให้ชิงชิงไปเป็นเพื่อนฉันเดินเล่นซื้อของ”
คราวนี้อวี้ซีเหิงยอมเปิดปากแล้ว เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ได้”
“
