าแบบไหนรสชาติจะดีกว่ากัน]
[พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ ด้วยนิสัยของนายท่าน อย่างมากก็แค่ส่งสายตา แค่นั้นก็มีคนลากตัวนายออกไปจัดการแล้ว]
[เรื่องผดุงความยุติธรรมอย่างลงโทษเฟิ่งซานนี้ขอให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ!]
เฟิ่งซาน “…”
เขาเก็บโทรศัพท์มือถือย่างเยือกเย็น และตัดสินใจว่าต่อไปนี้เขาจะยืนอยู่ข้างหลังซือฝูชิง
ตรงนี้ปลอดภัยกว่า
“คุณซือ ต่อไปถ้าคุณเจอเรื่องแบบนี้อีก คุณไม่จำเป็นต้องทำนิสัยดีอย่างนั้นเลยนะ” เฟิ่งซานขมวดคิ้ว “คุณจะไปกับพวกเขาทำไม แค่โทรหาพี่เก้าก็แก้ปัญหานี้ได้ง่ายๆ แล้ว”
ตระกูลเฉินแห่งเมืองหลิน?
สำคัญด้วยเหรอ
“สบายใจได้” ซือฝูชิงท่าทางเกียจคร้าน “ฉันแค่อยากจะลองดูว่าวิชาแพทย์ของฉันถอยหลังลงคลองไปแล้วหรือยังเท่านั้นเอง ไม่อย่างนั้นถ้าฉันทำผิดพลาดตอนที่ทำการรักษาให้เจ้านายก็คงได้ตกงานแน่”
เงินของเธอจะหนีไปไหนไม่ได้
เฟิ่งซานชะงักไปเล็กน้อย “หมอบอกว่าคนที่ลากคนไข้กลับมาจากความเป็นความตายคือคุณซืองั้นเหรอ”
“ละอายใจจัง” ซือฝูชิงเท้าคาง “ก็แค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้น”
เฟิ่งซานเม้มปาก
คนเมืองหลินไม่รู้จักพี่สาวของคุณนายเฉิน แต่เขากลับรู้จักดี
หมอทั้งหลายในเมืองซื่อจิ่วต่างก็จนปัญญากับโรคหัวใจของพี่สาวคุณนา
