รอ” ขณะที่ซือฝูชิงพูดก็ใช้มือกดลงไปตามสัญชาตญาณในหน้าที่
ซวบ!
จากนั้นข้อมือของเธอก็ถูกเขาคว้าไว้
ผิวเย็นเยียบทำให้นิ้วของเธอกระตุกเล็กน้อย
แต่เขาแค่ขัดขวางการกระทำของเธอเท่านั้นจึงไม่ได้ใช้แรงเยอะเท่าไร
เขาถอนหายใจเสียงเบา “ไม่ต้องจับแล้ว”
“เข้าใจแล้ว” ในที่สุดซือฝูชิงก็เข้าใจ “จุดนี้คุณประสาทสัมผัสไว ฉันจะไม่แตะต้อง”
สายตาของอวี้ซีเหิงขรึมลงมากกว่าเดิม
ทว่าไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ได้ งั้นฉันจะเอามันมาเป็นตัวอย่างให้คุณดู” ซือฝูชิงคว้าร่างของปี่เซี๊ยะในกระเป๋าออกมาแล้วดึงขาหน้าของมัน “คุณดูนะ ฉันเตรียมจะรักษาส่วนนี้ของต้นขาให้คุณก่อน”
เสี่ยวไป๋ “???”
เจ้านายโหดขึ้นทุกวันแล้ว
ทำไมต้องมารังแกขาอันอวบอ้วนของมันด้วย
อวี้ซีเหิงเกร็งขาไว้เช่นนั้น ดวงตากลับมาเยือกเย็นเหมือนเดิม
เขาพยักหน้าก่อนเอ่ย “วิเคราะห์เช่นไรหรือ”
ประโยคนี้ให้ความรู้สึกเหมือนคำพูดของพวกหมอเทวดาขั้นเทพแก่ๆ ไม่ต่างกันเลย
“อาการของคุณประหลาดมาก แตกต่างจากคนพิการคนอื่น” ซือฝูชิงมุ่นคิ้ว “ทั้งๆ ที่คุณพิการมาตั้งหลายปีแล้ว แต่กล้ามเนื้อไม่ได้หดตามไปด้วย น่าแปลกจริงๆ”
อวี้ซีเหิงสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม สบตาพลางยิ้มเอ่ย “ฉันออกกำลังกาย”
