“ถึงได้บอกว่ายาก” ซือฝูชิงลูบคาง “แต่ฉันพูดแล้วต้องทำได้ ฉันรักษาคุณให้หายได้แน่นอน”
หลังจากตรวจดูอาการเสร็จรอบหนึ่ง ซือฝูชิงก็ค้นพบเรื่องใหม่อีกเรื่อง จากนั้นก็จดลงสมุดแล้วเน้นเป็นส่วนสำคัญไว้
อวี้ซีเหิงยังคงนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมเสียงหายใจสม่ำเสมอไม่เปลี่ยน
เขามองเธอ “ไปพักผ่อนเถิด”
“เข้าใจแล้ว” ซือฝูชิงโบกมือก่อนจะเดินมาที่ห้องของตัวเองโดยรู้เส้นทางเป็นอย่างดี
อุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันภายในห้องถูกตระเตรียมไว้อย่างครบครัน
เสี่ยวไป๋ยื่นอุ้งมือลูบขาของเธอพร้อมเปล่งเสียงร้องเอ๋งๆ
“หืม แกบอกว่ารู้สึกคุ้นเคยกลิ่นอายบนร่างกายของเขาอย่างนั้นเหรอ” ซือฝูชิงนั่งยองๆ”จะคุ้นเคยได้ยังไง แกบอกเองว่าเขาให้ความรู้สึกเหมือนเจอพ่อไม่ใช่เหรอ”
เสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าจู่ๆ ก็ถูกจับยกขึ้นมา
ซือฝูชิงจ้องมัน “มัวแต่ฝันอะไรอยู่ พ่อแกอยู่ตรงหน้าแกนี่ต่างหาก”
เสี่ยวไป๋ “…”
ฮือๆ เจ้านายดุชะมัด
“แต่คนที่ทำให้แกรู้สึกอยากใกล้ชิดมีน้อยมากจริงๆ” ซือฝูชิงขบคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ น้ำเสียงก็เบาลง “ไม่สิ เจ้าบ้าปี่เซี๊ยะไป๋จิ่นอวี๋! แกรู้สึกอยากใกล้ชิดเพราะกลิ่นทองมากกว่า”
ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลง พลันแผ่ไอสังหารออกมา
เสี่ยวไป๋รู้สึกทะแ
