าก่อน
แต่ปี่เซียะอยู่ในทวีปอิสระ ทำไมถึงข้ามน้ำข้ามทะเลเป็นหลายหมื่นลี้มาอยู่ข้างกายของเธอได้ล่ะ
อีกทั้งยังอยู่ในสภาพบาดเจ็บแบบนี้อีก
ซือฝูชิงลูบหัวของเจ้าหมาน้อยแล้วเปิดปากเรียกหยั่งเชิงว่า “เจ้าปุย?”
เจ้าหมาน้อยสีขาวไม่ขยับตัว แถมหันมากลอกตาใส่เธออีกต่างหาก
พอซือฝูชิงเห็นท่าทีเช่นนั้นของมันก็แค่นเสียงหัวเราะ “ไป๋จิ่นอวี๋!”
เจ้าหมาน้อยสีขาวสะดุ้งโหยงแล้วหันมาร้องเอ๋งๆ อย่างดีอกดีใจ
ซือฝูชิง “…”
มันคือเจ้าปี่เซียะโง่ตัวนั้นที่เธอเคยเลี้ยงจริงๆ ด้วย!
ทั้งๆ ที่เรียกเจ้าปุยน่ารักกว่าตั้งเยอะ แต่รั้นจะใช้ชื่อจิ่นอวี๋ที่ให้ความรู้สึกโดดเด่น แถมใช้คำว่าไป๋มาตั้งเป็นนามสกุลอีกต่างหาก
“แกรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน” ซือฝูชิงขมวดคิ้ว “ฉันตายไปแล้ว แกรู้ไหมเสี่ยวไป๋”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าก่อนจะส่ายหน้าด้วยท่าทีมึนงง
“แกจะบอกว่าแกสัมผัสได้ว่าฉันยังไม่ตาย เราสองคนสื่อสารผ่านใจกันได้งั้นเหรอ” ซือฝูชิงคิดอยู่นานแต่ก็หาเหตุผลไม่ได้ “สมแล้วที่เป็นลูกสาวปะป๊า”
เสี่ยวไป๋ “…”
ถุย
เจ้านายคนนี้เริ่มทำตัวลำพองใจอีกแล้ว
“แต่ทำไมแกตัวเล็กลงเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ” ซือฝูชิงยกมือของมันขึ้นมาข้างหนึ่ง “เมื่อก่อนแกยังพาฉันวิ่งได้อยู่เลย แต่
