ดูตัวแกตอนนี้สิ แค่ฝ่ามือเดียวของฉันก็ตบแกตายได้แล้ว”
เสี่ยวไป๋ร้องคราญแล้วแลบลิ้นเลียฝ่ามือของเธอด้วยท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ
“ไม่มีพลังแล้วเหรอ” ซือฝูชิงถอนหายใจ “ก็ได้ งั้นแกมาอยู่กับฉันก่อน แต่ตอนนี้ฉันจนมากๆ แกก็อดทนสักหน่อยอย่ากินให้มันมากนัก”
พอปี่เซียะไม่มีพลัง ไม่นับเรื่องที่เข้าใจภาษาคน มันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงทั่วไปที่คนอื่นเลี้ยงกัน
เสี่ยวไป๋ยื่นมือออกไปเกาหน้าเธออย่างเอาอกเอาใจ
ซือฝูชิงคว้ามือของมันเอาไว้แล้วทำเสียงจิ๊ใส่ “แต่ตอนนี้แกก็น่ารักดีนะ จ้ำม่ำดี เล่นเพลินมือทีเดียว”
เสี่ยวไป๋ “…”
คนกับสัตว์เลี้ยงได้เจอกัน เดิมทีควรสร้างความซาบซึ้งใจให้แก่กัน
ทว่าฉากตรงหน้าที่อวี้ถังเห็นคือซือฝูชิงกำลังสนทนากับหมาตัวหนึ่งอย่างเป็นตุเป็นตะ แถมมันยังเห่าโฮ่งๆ ตอบกลับไปมาด้วย
อวี้ถัง “…”
จบกัน ชิงชิงสะเทือนใจจนบ้าไปแล้ว
อวี้ถังล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาอวี้ซีเหิง “อาเก้า ฮือๆ ฉันขอโทษ! ชิงชิงสมองมีปัญหาแล้ว!”
ปลายสาย อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงเรียบ“อวี้ถัง”
น้ำเสียงไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไม่โกรธไม่ตวาดใส่
“อาเก้า ฉันไม่ได้โกหกจริงๆ นะ” อวี้ถังกำโทรศัพท์แน่น กดเสียงต่ำลง “พวกเราเจอหมาที่ไม่มีก้นตัว
