ว
เขาจึงต้องเปลี่ยนเกียร์ถอยหลังฉับพลันด้วยความสิ้นหวัง
อวี้ซีเหิงช้อนสายตาขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังผมของหญิงสาว เขาก็โน้มตัวลงมาแล้วยื่นมือออกไปปัดมันเล็กน้อย
ปลายนิ้วของเขาเย็น แต่ฝ่ามืออุ่น
การสัมผัสแตะต้องเพียงไม่กี่วินาทีนี้ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนได้กระทั่งหัวใจคน
ท่ามกลางกลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้ที่โอบล้อม เธอก็มองเห็นใบไม้ใบหนึ่งในมือของอวี้ซีเหิง
ไม่รู้ว่ามันหล่นลงมาบนศีรษะของเธอตอนไหน
“เจ้านายดีที่สุด” ซือฝูชิงยกนิ้วโป้งให้เขา “เจ้านาย คุณสุดยอดมากเลย แต่คุณเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่า”
ปลายคิ้วของอวี้ซีเหิงกระตุกทันที
“คุณซือ ผมกับพี่เก้าดูรายการของคุณแล้วนะ” เฟิ่งซานรีบพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “คุณเก่งมากเลย ตอนต่อไปพวกเราจะได้เห็นคุณสอนนักเรียนของคุณแล้วใช่มั้ย”
“อย่าเลย” ใบหน้าของซือฝูชิงไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที “ทางที่ดีอย่าให้มีคนเลือกฉันเลยจะดีกว่า ฉันอยากจะเป็นปลาเค็มตัวน้อยๆ ที่นอนแอ้งแม้งไปวันๆ เท่านั้น”
เฟิ่งซาน “…”
เขาไม่ควรตั้งความหวังมากเกินไปสินะ
รถแล่นออกมาได้สักพักก็ถึงถนนใหญ่
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จู่ๆ ซือฝูชิงก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวก่อน หยุดก่อ
