องพี่เก้าถึงจะหายดี
…
รถของจั่วเสียนอวี้มาถึงห้องจัดงานศพตอนบ่ายโมงครึ่งพอดี
ตรงกลางห้องโถงไว้ทุกข์มีโลงศพที่แกะสลักจากไม้หนานมู่เดินเส้นทองวางอยู่ ส่วนด้านบนมีรูปถ่ายของท่านผู้เฒ่าจั่ว
ซือฝูชิงยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า เพียงแค่มองเธอก็รู้สึกได้ถึงการถูกรังเกียจและความแปลกแยก
แปลก
เธอหรี่ดวงตาจิ้งจอกลงเล็กน้อยแต่ยังคงก้าวเข้าไปจุดธูปสามดอกให้กับท่านผู้เฒ่าจั่ว
เมื่อพ่อบ้านได้ยินว่าคนตระกูลจั่วมาถึงแล้ว เขาก็ออกมาต้อนรับทันที “คุณหนูเสียนอวี้นั่นเอง คุณหนูมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ ของที่จำเป็นสำหรับงานศพของท่านผู้เฒ่าครบถ้วนหมดแล้ว”
“ชิงชิงอยากมาพบคุณปู่” จั่วเสียนอวี้พูดเบาๆ “เราจะต้องเปิดโลง”
“เปิดโลง?” เมื่อพ่อบ้านได้ยินเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วทันทีพลางมองไปที่ซือฝูชิงด้วยท่าทีต่อต้านเล็กน้อย
คนที่เคยติดต่อกับคนตระกูลจั่วทุกคนล้วนรู้ว่าท่านผู้เฒ่าจั่วดีกับซือฝูชิงแค่ไหน ท่านให้ทุกสิ่งที่เธอต้องการ
ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปแล้ว แต่ซือฝูชิงกลับยังวุ่นวายไม่เลิก ยังอยากรบกวนศพของท่านอีก
ท่านเลี้ยงคนมาเสียข้าวสุกจริงๆ
แต่ในเมื่อจั่วเสียนอวี้เอ่ยปากแล้ว พ่อบ้านเลยได้แต่ต้องทำตามความประสงค์
